Πέμπτη, 05 Νοεμβρίου 2009
Για τα παιδιά του ΠΕΙΡΑΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Αφιερωμένο σε σας το αγαπημένο μου τραγούδι γιατί είσαστε δίπλα μας σε καιρούς δύσκολους γυρίζοντας την πλάτη σε διάφορα πακέτα.
Εύχομαι όλα να πάνε καλά για όλους και να μην χρειαστεί να ανταποδώσουμε την στήριξή σας.
ΑΞΙΖΕΙ ΦΙΛΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ.
Αναρτήθηκε από oceanos στις 11:00 πμ /από το μπλογκ των λιμενεργατών, DOCKWORKERS
-----------------------------------------------------------------------
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΩΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ
ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ ΛΟΓΙΑ.
ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΚΕΤΑ, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΑΣ.
ΠΟΠΗ ΧΡ.
-----------------------------------------------------------------------------
Πόρτο Ρίκο
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη
στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι
γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη
Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε και έλεγε
στην σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου:
«Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»
Μα ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά
κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες και αστυνόμοι
αγάπα το κελί σου, του παν, κι ύστερα
έξω πιο μόνος μα γελούσε ακόμη
Μια νύχτα μεθυσμένη παίρνει ανάποδες
ημερολόγια καίει και πτυχία
Το χάραμα μπαρκάρει σε πειρατικό
για της ζωής του την σκηνοθεσία
Αλγέρι, Αλεξάνδρεια, South Africa
στο Άμστερνταμ δυο τέρμινα και κάτι
γλιστρούσαν οι αγάπες μες στα μάτια του
σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη
Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα
και τις καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα
σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες και έψαχνε το φως μες στην ξεφτίλα
Κάποια ζεστή βραδιά σε ένα μπλουζάδικο
άκουσε να φαλτσάρει η μουσική του
τα αφεντικά στον δρόμο τον πετάξανε
τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του
Κι η Σύλβια που με πάθος τον αγάπησε
δεν έλειψε στιγμή απ' το πλευρό του
ζητώντας με μανία στην αγκάλη του
την κόλαση και τον παράδεισό του
Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου'χε γράψει:
"Αξίζεις φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"
Τα χρόνια έχουν περάσει δε θυμάμαι πια
Ερνέστο τον ελέγανε η Νίκο;
Κι ακόμα συγχωρείστε με που ξέχασα
αν χάθηκε στο Μετς η στο Πόρτο Ρίκο
Όσο για μένα είμαι πάντα εδώ
με των ματιών σας την φωτιά σημαία
είναι όμορφα απόψε που ανταμώσαμε
μ' αρέσει να αρμενίζουμε παρέα
