ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ!

To PEIRATIKO REPORTAZ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ!

ΕΠΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟ PEIRATIKO REPORTAZ :
Επιστολές,καταγγελίες,διαμαρτυρίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση : p.xristodoulidou@gmail.com
Και peiratikoi@yahoo.gr

Οι επιστολές να στέλνονται και στις δύο διευθύνσεις

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

Ο Γιάννης Αποστολόπουλος για την Πόπη του Πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ

Giannis Apostolopoulos (Fb)
Η Πόπη του Πειθαρχικού
Πολλά ειπώθηκαν μέσα στη γενική θλίψη για την Πόπη Χριστοδουλίδου , τους αγώνες της στο δημοσιογραφικό συνδικαλισμό και την αταλάντευτη θέση της στην  ανάδειξη της αλήθειας στη μάχη του ρεπορτάζ.
 Το μεγαλείο για την Πόπη ήταν πως το πολυβασανισμένο σώμα της δεν μπόρεσε να εγκλωβίσει την αδούλωτη ψυχή  της.   Πανταχού παρούσα, πάντα μπροστά, όρθια και δυνατή, ένα ξεχωριστό φαινόμενο ανυπότακτου ανθρώπου. Η "καπετάνισα Πόπη"
  Το ίδιο στίγμα έδωσε και στη διετή θητεία της στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ. Μαχητική και ασυμβίβαστη στην προάσπιση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
  Ανάμεσα σε πολλά ξεχωρίζω την  δύσκολη και σημαντική απόφαση  λίγους μήνες μετά το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα του 20ι15.
 Τότε που  το Διοικητικό Συμβούλιο της  ΕΣΗΕΑ  διαβίβασε στο Πειθαρχικό καταγγελίες εκατοντάδων πολιτών για σωρεία δεοντολογικών παραβάσεων από τηλεοπτικούς σταθμούς.
 Βασική αρχή της δημοσιογραφικής δεοντολογίας είναι η ισηγορία, να δίνονται δηλάδή ίσες δυνατότητες στην προβολή των διαφόρων απόψεων. Και αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όταν π.χ σε δύο αντίθετες συγκεντρώσεις η μία προβάλλεται ιδιαίτερα και η άλλη αποσιωπάται παντελώς.
 Έτσι τρία από τα πέντε μέλη  του Πειθαρχικού(Πόπη Χριστοδουλίδου , Γιώργος Μέρμηγκας και ο ίδιος) συνταχθήκαμε με  όσα ο Κώδικας Δεοντολογίας υπαγορεύει ,καταδικάσαμε τις εξόφθαλμες παραβάσεις και επιβάλαμε τις προβλεπόμενες ποινές σε όσους  λειτούργησαν με περιφρόνηση στις δεοντολογικές επιταγές.
  Η θύελλα αντιδράσεων που ξέσπασε ήταν πρωτοφανής. Με την ενορχηστρομένη επίθεση των  τηλεοπτικών σταθμών, συντάσσονταν πολιτικά κόμματα, και πολλοί ακόμη.
 Ακατάσχετη αρθογραφία, ακόμα και τηλεοπτικές εκπομπές μεταξύ εαυτών και αλλήλων. Πως τολμήσαμε να  αγνοήσουμε την παντοδυναμία των καναλιών,
   Οπωσδήποτε δεν ήταν μία ευχάριστη ατμόσφαιρα, αλλά μας έδινε δύναμη η πεποίθηση ότι συνταχθήκαμε με το σωστό και το δίκηο. Και η Πόπη, που "δεν καταλάβαινε Χριστό" πέρναγε στην αντεπίθεση τονίζοντας "σπάσαμε αυγά,κάναμε αυτό που έπρεπε,, ας φωνάζουν όσο θέλουν, δεν ιδρώνει το αυτί μας".
    Η απόφασή μας αυτή τελικά ακυρώθηκε από το Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο με ψήφους  3-2 . Τα δύο μέλη που στήριξαν την απόφασή μας , ήταν η Ελένη Τράϊου και η Μιμή Τουφεξή.
   Ήρθε όμως το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο  με απόφαση καταπέλτη,  καταδικάζοντας πολλά κανάλια για  "ανισομέρεια προβολής των απόψεων" και επιβάλλοντας πρόστιμα 100 χιλιάδων ευρώ, συνολικά..Σημειώνουμε ότι πρόεδρος του ΕΣΡ που στήριξε την απόφαση ήταν ο πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου,  Αθανάσιος Κουτρουμάνος, που είχε προταθεί για τη θέση αυτή από τη Νέα Δημοκρατία. 
   Έτσι υπήρξε η απόλυτη δικαίωση για την απόφασή μας κόντρα στο ισχυρό λόμπυ που αξιώνει να μένει στο απυρόβλητο.
Αυτά ανασύραμε , μεταξύ άλλων. από την κοινή πορεία μας με την Πόπη στο Πειθαρχικό, κατά τη χθεσινή συνεδρίαση και το αφιέρωμα στη μνήμη της

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Η μαρτυρία μας, ως απολυμένοι/ες των Metropolis, για την Πόπη Χριστοδουλίδου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://www.efsyn.gr και http://ergazomenoimetropolis.blogspot.com
Τα ξύλινα, στερεότυπα λόγια που συνοδεύουν επικήδειους δεν χωράνε -δεν πρέπει να χωράνε- για την παντοτινή απώλεια της αγωνίστριας δημοσιογράφου Πόπης Χριστοδουλίδου. Ως απολυμένοι/ες από τα καταστήματα Metropolis, οφείλουμε να καταθέσουμε τη δική μας μαρτυρία για την Πόπη μέσα στη διαδρομή της ως αγωνίστρια και συνδικαλίστρια που, ίσως, δεν είναι γνωστή.
Η Πόπη ήταν συνέχεια ένα κομμάτι του διαρκούς αγώνα ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και την ασύστολη ασυδοσία των αφεντικών εις βάρος των εργαζόμενων και αυτή της η δραστηριότητα δεν περιοριζόταν μόνο στους συνδικαλιστικούς αγώνες που έδινε στον επαγγελματικό της κλάδο.
Σε ότι μας αφορά, είχε σταθεί από την πρώτη στιγμή ανοιχτά και δίπλα στον αγώνα των απολυμένων των καταστημάτων Metropolis που τον θεωρούσε σπουδαίο, μεταξύ άλλων αναδημοσιεύοντας με ένθερμους τίτλους τις καταγγελίες μας στο peiratikoreportaz.gr . Παράλληλα, έδειξε έμπρακτο ενδιαφέρον για τη  νομική υποστήριξη του αγώνα μας.
Άλλωστε και η ίδια είχε την τύχη να γνωρίσει από κοντά την  οικογένεια των Κουρήδων ως εργαζόμενη ένα φεγγάρι, στο ξεκίνημα της δημοσιογραφικής της πορείας, στην εφημερίδα  «Αυριανή».
Τη στήριξη στον αγώνα μας τη δήλωσε ανεπιφύλακτα σχεδόν από την πρώτη του στιγμή αναφέροντας σε σχετικές αναρτήσεις:
Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι, κάποιες φορές, στις καταγγελίες μας που αναδημοσίευε και προωθούσε αψηφούσε τους «τίτλους» που βάζαμε σε αυτές και τους αντικαθιστούσε με άλλους παίρνοντας φράσεις από τα κείμενά μας, ουσιαστικά αναδεικνύοντας την «καρδιά» και την «ψυχή» των κειμένων μας, άλλοτε για το δίκιο που μας έπνιγε και άλλοτε για την αποφασιστικότητα να μην το βάλουμε κάτω. Τόσο πολύ ταυτιζόταν με τον αγώνα μας.
Αλληλέγγυα, αγωνίστρια, άφοβη, ανυποχώρητη στο άδικο, επίμονη ως το δίκιο, δίδασκες συνέχεια πως τίποτα δεν χαρίζεται, πως όλα διεκδικούνται.
Έτσι θα σε θυμόμαστε Πόπη...
Συνέλευση απολυμένων από τα καταστήματα Metropolis
https://ergazomenoimetropolis.blogspot.com/

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

ΠΟΠΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ: "Η χούντα είναι εδώ" (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 23/2/2014)

Georgia Linardou (Fb) Πονάει...
Έντυπη Έκδοση 
ΠΟΠΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ (δημοσιογράφος)
«Η xούντα είναι εδώ»
«Είπα μέσα μου: ή εμείς ή αυτοί... Γνωρίζω ποιοι το έστησαν αυτό και ποιοι εξέθεσαν και την Εισαγγελία Αθηνών. Ομως, δεν τους έκανα το χατίρι να κατεβάσω το ρεπορτάζ»
Η δημοσιογράφος Πόπη Χριστοδουλίδου διώκεται ποινικά, γιατί δημοσίευσε στο blog της (peiratiko reportaz) ένα ρεπορτάζ, επικαλούμενη στοιχεία από Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, με την κατηγορία διαρροής μυστικών εγγράφων!
Της έγινε, δε, σύσταση να αποσύρει το συγκεκριμένο ρεπορτάζ, διαφορετικά θα συλληφθεί. Η δίωξή της προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, πλήθος αντιδράσεων. Οσο για το επίμαχο ρεπορτάζ, το άφησε στη θέση του...
Γεννήθηκε σε μια φτωχογειτονιά στο Αιγάλεω. Δίπλα στο ποτάμι. Από γονείς εργάτες και αριστερούς. Ο κυρ Γιώργος τη μύησε στην περηφάνια, την εντιμότητα, τη λεβεντιά, τη γενναιότητα. Η κυρα-Ελένη, στην ξεχωριστή καλοσύνη. Εργάτης στα Καμίνια του Πειραιά ο πατέρας της και η μάνα της εργάτρια. Εκείνη και την αδελφή της τις μεγάλωσε η γιαγιά η Παρθένα, «η λεβέντισσα από την Τραπεζούντα».
Σχολείο πήγε στο Αιγάλεω. Στο Γυμνάσιο Θηλέων, ενάντια στη δεξιοκρατούμενη (σχεδόν φασιστική) καθοδήγηση κάποιων καθηγητών, οι φιλόλογοι Δάλκου και Ανδρεάκου τη μύησαν στον Μπρεχτ, τον Λόρκα, τον Ρίτσο, τον Σεφέρη, τον Παπαδιαμάντη, τον Ελύτη, τον Νεγρεπόντη και τα νέγρικα. Τον Μάνο Λοΐζο και το «Δρόμο» του, «Τα τραγούδια της εξορίας», τον Τάσο Λειβαδίτη, τον Κώστα Βάρναλη και τον Μανώλη Αναγνωστάκη. Οταν κάποια στιγμή την... τσίμπησαν στο μάθημα της Χημείας να γράφει «Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος, πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή» (Σεφέρης), τιμωρήθηκε και το θυμάται ακόμη...
Κοντά στους ανθρώπους
Αλλη δουλειά ξεκίνησε, αλλά την παράτησε... «Ηθελα να γράφω, να ζω έξω, κοντά στους ανθρώπους, να τους μαθαίνω, να αφουγκράζομαι τον καημό τους και να καταγράφω τη σκοτεινιά από τα μάτια τους. Τη δημοσιογραφία την επέλεξα, γιατί ήθελα να δίνω, να μοιράζομαι, να προσφέρω».
* Γιατί μας λένε «αλήτες» και «ρουφιάνους»;
- Εμείς το επιτρέψαμε να γίνει. Οι πολλοί είμαστε απέναντι. Απέναντι σ' αυτούς που χρηματίζονται ή γίνονται γλείφτες της εξουσίας και ρουφιάνοι. Βολεμένοι και δουλικά των πολιτικών, των αφεντικών, των λεφτάδων. Οι πολλοί, όμως, είμαστε οι «άλλοι». Αυτοί που δημοσιογραφούμε για την Αλήθεια και τον πολίτη. Εγώ, ξέρετε, πολλές φορές τους κατονομάζω δημοσίως αυτούς που μας «ντροπιάζουν».
* Ο δημοσιογράφος έχει απολέσει την «αίγλη» του; Παλιά, όταν κάποιος έλεγε πως είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, τον αντιμετώπιζαν με σεβασμό...
- Δεν θεωρώ πως το να είσαι μέλος της ΕΣΗΕΑ σού έδινε ποτέ αίγλη. Η ΕΣΗΕΑ πάντα, όπως και τώρα, κρατάει εκτός δημοσιογράφους κι αυτό είναι «έγκλημα» κατά του κλάδου. Επίσης, δεν πίστεψα ποτέ πως είμαστε κάτι ξεχωριστό από τους υπόλοιπους εργαζομένους. Αυτό μας μάρανε. Αίγλη δημοσιογραφική σημαίνει να υπηρετείς τη δημοσιογραφία γενναία και να αποκαλύπτεις την αλήθεια με όποιο κόστος. Να είσαι μαζί με όλους τους συναδέλφους στα ΜΜΕ, μια γροθιά και στο πλευρό του λαού. Αυτήν την αίγλη δεν τη χάσαμε ποτέ οι πολλοί.
* Πώς ένιωσες, όταν σε φώναξαν στην Κρατική Ασφάλεια κι από μάρτυρας κατηγορήθηκες για κακούργημα;
- Ενιωσα πως η χούντα είναι εδώ. Ολα ήταν κατασκευασμένα, για να σωπάσω. Να φοβηθούν όσοι μου ζητούν να γράψω για να τους βοηθήσω. Να κηρυχθεί Σιωπή και να παραδώσω τα «όπλα» μου, μολύβι, πληκτρολόγιο και ψυχή. Οργίστηκα. Φώναξα και μέσα στην Ασφάλεια, γιατί ο δικός μου «τσαμπουκάς» είναι αληθινός και είναι ποιοτικός. Οταν μάχεσαι για την Αλήθεια, μπορεί να βρεθείς και με χειροπέδες. Το συνειδητοποίησα και, αν και δεν μου έλειψε ποτέ η δύναμη, έγινα ακόμα πιο δυνατή. Είπα μέσα μου: ή εμείς ή αυτοί... Γνωρίζω ποιοι το έστησαν αυτό και ποιοι εξέθεσαν και την Εισαγγελία Αθηνών. Ομως, δεν τους έκανα το χατίρι να κατεβάσω το ρεπορτάζ. Δεν ακύρωσα τη δημοσιογραφία, όλους εσάς τους συναδέλφους μου και την ιστορία μου σε έναν κλάδο, που μάχεται και αντιστέκεται. «Δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις», χωρίς δεύτερη σκέψη.
* Γιατί συνέβη αυτό;
- Γνώριζαν καλά πως δεν τους φοβάμαι. Στόχος ήταν να φοβηθούν οι υπόλοιποι. Να υπάρξει σιωπή ασυρμάτου για εκείνους που μέσα από το peiratikoreportaz έχουν φωνή εδώ και πέντε χρόνια. Ασκηση τρομοκρατίας. Το blog και οι ελεύθερες δημοσιογραφικές φωνές δεν ενοχλούν απλώς. Τους τρομάζουν. Γιατί η Αλήθεια τούς ξεγυμνώνει αυτούς τους μνημονιακούς άθλιους συγκυβερνώντες, που έχουν στην κυριολεξία γονατίσει το λαό. Είναι πανικοβλημένοι. Και θα κάνουν πολλά λάθη ακόμα. Στόχος τους, όποιος δημοσιογράφος ελεύθερα δημοσιογραφεί. Πάντως, εκτός από επικίνδυνοι, άσχετοι, άθλιοι και τραγικοί, είναι και κακομοίρηδες οι τύποι αυτοί...
* Πώς σε αντιμετώπισαν στην Ασφάλεια;
- Ευγενικοί ήταν οι κύριοι. Ενας από αυτούς με ειρωνεύτηκε, όταν τηλεφώνησα στους συνδικαλιστές μας. Αλλά έλαβε πληρωμένη απάντηση. Η Δικαιοσύνη, όμως, με απογοήτευσε πλήρως. Είναι δυνατόν να διαψεύδει η εισαγγελέας πως μου ασκήθηκε δίωξη και να έχω δώσει απολογία ως κατηγορούμενη, γεγονός που αποδεικνύεται από τη δικογραφία; Ανήκουστα πράγματα. Εκτέθηκε η Εισαγγελία Αθηνών. Λυπηρό...
* Βρίζεις;
- Ναι, όταν χρειάζεται. Με τη γλώσσα του λιμανιού όμως. Χωρίς περιτύλιγμα, καθαρά, ανοιχτά και μπροστά.
Στο λιμάνι
Η Πόπη τον αγαπάει τον Πειραιά, το λιμάνι την ώρα που πέφτει ο ήλιος, με συννεφιά και βροχή, «να αγναντεύει τη θάλασσα, να απαλύνει βάσανα και κούραση», να ακούει τον Πάνο Γαβαλά να τραγουδά «Κάθε λιμάνι και καημός» κι εκείνη να τσουγκρίζει το κρασί της συντροφιά με «τους αγνούς ανθρώπους του, των εργατών, των ναυτικών, των ντόμπρων ανθρώπων του».
Εκεί, να κάθεται να χαζεύει το λιμάνι και να γράφει:
«Θα φύγει η ομίχλη...
Θα δω ξανά καθαρά τα μάτια σου...
Θα αντικρίσουν τα δικά μου χωρίς θολούρα
τον ουρανό
πάνω από το λιμάνι
ανάμεσα στα ποστάλια
εκεί που ο αγαπημένος μας Πειραιάς
ανοίγει τα πανιά του...».
Κι ύστερα να χάνεται με τη Μαριάνθη των Ανέμων του Χατζιδάκι: «Εγώ τα ζάρια μου τα έπαιξα σε φτωχογειτονιές και κέντησα τον πόνο με πενιές»...

"Κάτω απ' τη μαρκίζα" ταξίδεψε η Πόπη, με τη φωνή της φίλης της Πένυς Ξενάκη


Αγαπημένη μου, ΜΟΝΑΔΙΚΗ φίλη, όπως θα διαπίστωσες ήταν εκεί, στον πικρό αποχαιρετισμό, αυτοί που έπρεπε. Ήταν και μερικοί που δεν θά 'θελες, βέβαια...
Όπως και έλειπαν πάρα πολλοί, που εσύ, σε όλο το διάβα της ζωής σου είχες στηρίξει και βοηθήσει με όλη την ανιδιοτέλεια που σε πλημμύριζε. Λείπαν πολλοί από το "ΕΘΝΟΣ" του Μπόμπολα, όταν εσύ έβαζες το στήθος σου μπροστά για να μην περάσουν τα σχέδιά του και μείνουν χωρίς  δουλειά. Την έχασες εσύ.
Λείπανε οι συνάδελφοι της ΕΡΤ, αυτοί για τους οποίους έδωσε μάχη για να μη χάσουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα και την περίθαλψή τους στον ΕΔΟΕΑΠ όταν έπεσε το "μαύρο". Άρρωστη από τη μία, ταξίδια στη Θεσσαλονίκη από την άλλη, για συμπαράσταση και βοήθεια στην ΕΡΤopen που λειτουργούσε στη συμπρωτεύουσα.
Λείπανε από το Ρ/Σ " ΚΑΝΑΛΙ ΕΝΑ" του Πειραιά, όταν εσύ ως δ/ντρια προγράμματος στις αρχές της δεκαετίας του 1990 τους έδωσες βήμα, υπερασπίστηκες τις αδικίες που κάποια γνωστά λαμόγια είχαν δημιουργήσει.
Λείπαν ακόμη και πάρα πολλοί συνάδελφοι που έλαβαν στήριξη όταν η υγεία τους κλονίστηκε και εσύ από τη θέση της προέδρου του Τμήματος Υγείας-Περίθαλψης του ΕΔΟΕΑΠ, ξεπερνούσες αγκυλώσεις  και αντιδράσεις, χαρακτηρίζοντάς σε μάλιστα -κάποιοι καρεκλοκένταυροι- extra large στις παροχές σε αυτούς τους αδύναμους.
Εκεί ήταν, όμως, η αγαπημένη σου Πένυ. Η κοινή μας φίλη, που δέθηκες ιδιαίτερα σε κείνο το ταξίδι στο βομβαρδισμένο Βελιγράδι το 1999, όταν συμμετείχαμε στην ανθρωπιστική αποστολή στον αδελφό γειτονικό λαό των Σέρβων.
Έτσι σε αποχαιρετήσαμε. Όπως σου έπρεπε Ποπάι μου. Με το τραγούδι που λάτρευες. Τη "Μαρκίζα" του αξέχαστου Γιάννη Σπανού, που σε συνόδεψε στο αιώνιο φευγιό λίγες ώρες αργότερα. Τουλάχιστον, έχεις υπέροχη συντροφιά εκεί, τον γλυκύτατο Γιάννη.
ΚΑΛΗ και ΓΑΛΗΝΕΙΑ ΠΟΡΕΙΑ  και στους δυο.
Σε ό,τι με αφορά, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ είναι ελάχιστο.
Ο Λάμπρος σου.

Καληνύχτα Φιλενάδα μας

Ελενη Ανδριανου (Fb)
Ειδες Ποπη μου ποσοι κλαιγανε σημερα για σενα...Ποσοι ευχαριστησαν τον πατερα σου που ειχε μια τετοια κορη...Αυτο μενει ..Το στιγμα που αφησαμε περνωντας απ αυτο τον κοσμο...και το δικο σου ειδες θα μεινει ιΓια να μας θυμιζει Πως ηταν ενας αληθινος Δημοσιογραφος Συνδικαλιστης Ανθρωπος...Ναι καποιοι δεν ντραπηκαν και ηρθαν να κανουν δημοσιες σχεσεις...Δεν πειραζει  ...Εσυ ξερεις παντα ετσι ηταν ..Και παντα εσυ ησουν αλλιως...Καληνυχτα Φιλεναδα......

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Τέλος εποχής...

Dora Vlachou (fb)

Τα στοιχεία της κηδείας της Πόπης Χριστοδουλίδου



Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ ανακοινώνει ότι η κηδεία της Πόπης Χριστοδουλίδου θα γίνει την Παρασκευή, 1η Νοεμβρίου 2019, στις 15:00, στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Επίσης, στην κηδεία θα παρευρεθεί κλιμάκιο της «Κιβωτού του Κόσμου» για όποια δωρεά.           
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Η Αρετή Σιδηροκαστρίτου για την Πόπη

Αρετή Σιδηροκαστρίτου (fb)
Στην Πόπη Χριστοδουλίδου! Αθάνατη Πόπη μας!

Αχ, ρε Πόπη...

Πόπη μου, αγαπημένη μου αδερφή, λατρεμένη και πολύτιμη μου φίλη, δασκάλα μου στην εντιμότητα, τη ντομπροσύνη στο δύσκολο αυτό δρόμο που επιλέξαμε.
Κράτησες πολύ ψηλά τη σημαία της αξιοπρέπειας, της εγκυρότητας, της αλληλεγγύης, της αντικειμενικής ενημέρωσης, όσο ελάχιστοι πλέον στις μέρες μας. Ήσουν εκεί -δίπλα- σε όλους όσους διαπίστωνες, εσύ, ότι έχουν αδικηθεί και βρισκόντουσαν στην πλευρά την ανίσχυρη. Τους υπερασπιζόσουν με νύχια και με δόντια. Ακόμη και αν βρισκόσουν στο κρεβάτι του πόνου...
Δεν θα ξεχάσω όταν τα Χριστούγεννα του 2017 ήρθα στο "Ε. Ντυνάν" να σε επισκεφθώ μαζί με την Ελένη και το Νεόφυτο.
Αποφασισμένος να "σε καταχεριάσω" (γιατί αυτό όφειλα ως φίλος και αδερφός) μήπως έστω και την ύστατη στιγμή καταφέρω να σε πείσω να ...αλλάξεις ρότα και να σκεφτείς λίγο και την Πόπη. Ήταν τότε που κρινόταν το μέλλον του "κοινού μας σπιτιού" όπως έλεγες, του ΕΔΟΕΑΠ, για τον οποίο αγωνίστηκες με κάθε τρόπο, όταν οι "ισχυροί" επιχειρούσαν να τον ξεπουλήσουν. Μπήκα στο δωμάτιο και, με έκπληξη, σε είδα ξαπλωμένη και διασωληνωμένη να μιλάς στο τηλέφωνο και να προσπαθείς να επιλύσεις μια διαφορά που είχε προκύψει μεταξύ μιας εγαζόμενης και της δοίκησης του Οργανισμού. Κι εσύ εκεί, η γνωστή Πόπη με το έντονο ύφος, να επιχειρείς να τη σώσεις από τη διαθεσιμότητα που την είχαν θέσει...
Αχ, ρε Ποπάκι, δεν άντεξα και σου είπα κάποια πράγματα με σκληρό τρόπο γιατί έβλεπα την πορεία και την εξέλιξη της υγείας σου, που εσύ αρνιόσουν να αντιμετωπίσεις όπως έπρεπε. Δηλαδή, να φροντίσεις και να προσέξεις την Πόπη λίγο παραπάνω.
"Τώρα προέχει ο ΕΔΟΕΑΠ, τον χάνουμε" μου είπες. "Πόπη μου, η υπόθεση είναι τελειωμένη, την πουλήσανε. Τέλος ο ΕΔΟΕΑΠ όπως τον ξέραμε", σου αποκρίθηκα και εκεί ήταν που ..."άστραψες και βρόντηξες".
Πεζοδρόμιο ΕΣΗΕΑ 13/3/2015
(Γιώτα Τράμπαρη, Λάμπρος Παπαξενάκης,
Πόπη Χριστοδουλίδου, Βασίλης Τζήμτσος)
"Εσύ, ειδικά, δεν πρέπει να μιλάς έτσι για τον ΕΔΟΕΑΠ" μου είπες με το γνωστό παθιασμένο ύφος σου. Πληγώθηκα, αλλά δεν μετάνοιωσα ποτέ γιατί αυτά έπρεπε να σου πω ως πραγματικός φίλος. Είχα, άλλωστε, χρέος απέναντί σου. Ένα πολύ δυνατό χρέος φιλίας, αληθινής και άδολης που είχαμε χτίσει τα 25 και πλέον χρόνια από τότε που γνωριστήκαμε εκεί στο Ρ/Σ "ΚΑΝΑΛΙ 1 του Πειραιά", όταν σε πρωτοσυνάντησα να παίρνεις συνέντευξη από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. (Δημοσιογραφία η πρώτη σου αγάπη, τραγούδι και ραδιόφωνο η δεύτερη). Άλλωστε, εσύ και ο άνθρωπος ΚΟΛΩΝΑ που είχες δίπλα σου, η Γιωτούλα ήσασταν από τους ανθρώπους που μου στάθηκαν όταν αντιμετώπισα και εγώ καταστάσεις δύσκολες και πρωτόγνωρες.
Τι να πρωτοθυμηθώ, ρε Ποπάκι μου; Είναι τόσα πολλά... τη δεκαετία του '90 όταν, τότε που υπήρχε ακόμη το πραγματικό ρεπορτάζ που εσύ υπηρετούσες με ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟ τρόπο, τρέχαμε στα δικαστήρια του Πειραιά και μετά στο υπουργείο Ναυτιλίας και την Αστυνομική Δ/νση για την είδηση και μετά στα γραφεία του "ΕΘΝΟΥΣ" στον Πειραιά για να την αποτυπώσουμε και να την δημοσιοποιήσουμε; Τα γέλια, οι διαφωνίες, η αγωνία να προλάβουμε, τα προσωπικά μας...
Αχ, ρε Πόπη, είναι τόσα πολλά.
Το μεγαλύτερο ευχαριστώ, όμως, είναι ότι στο ξεκίνημα της πορείας μου στο χώρο της δημοσιογραφίας συνάντησα εσένα και μαζί με σένα τον "καπετάνιο" ΝΙΚΟ ΠΗΓΑΔΑ, τον δάσκαλό μας στη δημοσιογραφία (όπως, δυστυχώς, αυτή δεν υπάρχει σήμερα), τον Σταύρο Μαλαγκονιάρη και άλλους αξιόλογους ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ και έτσι επέλεξα εύκολα "με ποιους θα πάω και ποιους θα αφήσω" σε ένα ρεπορτάζ με πολλά συμφέροντα και ακόμη περισσότερους προσκυνημένους.
Δεν το μετάνοιωσα ποτέ και αν σήμερα νοιώθω υπερήφανος για τη δημοσιογραφία που έζησα, αυτό οφείλεται σε εσένα και εκείνο το παρεάκι της οδού Κουντουριώτου.
Δεν γίνεται να ξεχάσω και το ταξίδι στο φλεγόμενο και βομβαρδισμένο από το ΝΑΤΟ Βελιγράδι, την Πρωτομαγιά του 1999 που σου είπα ότι οργανώνουμε (με καλλιτέχνες και πνευματικούς ανθρώπους) για ανθρωπιστική βοήθεια και φάρμακα στους αδερφούς μας Σέρβους. Χωρίς δεύτερη σκέψη μου είπες "να κόψω το λαιμό μου" να βρω ακόμη τρεις-τέσσερις θέσεις στο πούλμαν για σένα ("ΕΘΝΟΣ"), τις Σταυρούλα Σπυριδάκου  και Ηλιάνα Τσαγκάρη ("Η ΒΡΑΔΥΝΗ") και την άλλη Πόπη τη Χασιώτη ("ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ"), το γλυκό ξανθό κορίτσι που χάσαμε, επίσης, πολύ νωρίς το 2013.
Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω Πόπη μου; Είναι τόσα πολλά, αλήθεια.
Μαύρισε ο ουρανός Ποπάκι σήμερα, έριξε και κεραυνούς.  Όπως πριν από 14 χρόνια, εκείνη την βροχερή Πρωτομαγιά του 1999, στο Βελιγράδι. 
Καλή Αντάμωση εις το επανιδείν αγαπημένη μου, αδερφική μου φίλη, ΛΕΒΕΝΤΙΣΣΑ και καπετάνισσα του Peiratikou Reportaz, αυτού του ελεύθερου blog που σκοπό είχες να αναδεικνύεις αυτά που οι άλλοι θα απέκρυπταν. 
Αχ, βρε Πόπη...
ΛΑΜΠΡΟΣ Θ. ΠΑΠΑΞΕΝΑΚΗΣ

Η Πένυ Ξενάκη για την Πόπη

Peny Xenaki (Fb)
Από χθες το πρωί προσπαθώ να το διαχειριστώ αλλά δεν μπορώ..Η Οδύνη και η συντριβή μεγάλη...Με την Πόπη Χριστοδουλίδου γνωριστήκαμε το 1999 στο Βελιγράδι. Ανθρωπιστική αποστολή μέσα στον πόλεμο. Γνώρισα ένα πλάσμα δοτικό, μια αγωνίστρια, μια παθιασμένη γυναίκα, μια αγκαλιά για όλους, μια ευαίσθητη δυνατή ψυχή, μια μόνιμη γροθιά απέναντι στο άδικο. Μία Δημοσιογράφος που τίμησε ακέραια το λειτούργημά της...Ποπάκι μου, κορίτσι μου... Δεν θα χαθούμε, θα βρεθούμε ξανά στο υπόσχομαι....

Ο Γιάννης Αποστολόπουλος για την Πόπη

Giannis Apostolopoulos (fb)
Πόπη Χριστοδουλίδου
Τι λόγια να σου πούμε Πόπη, που ξαφνικά βρεθήκαμε στην ώρα του πικρού αποχαιρετισμού, μόλις στα 58 χρόνια σου.
Καί πως να δεχθούμε οτι η φωνή της ασυμβίβαστης αγωνιστικότητας που σημάδεψε όλη τη ζωή σου αλλά και ολόκληρο τον δημοσιογραφικό κλάδο δίνει τη θέση της στη σιωπή.
Τίποτα όμως δεν μπορεί να σβήσει το πέρασμά σου και τις αρχές και τις αξίες σου. Τη λεβεντιά και την ευθύτητά σου.
Μαζί με τη γενική θλίψη και το δικόμου πικρό αντίο Πόπη μου , αγαπημένη συνάδελφε και ξεχωριστή φίλη. που βρεθήκαμε στα ίδια χαρακώματα.
Σε κρατάμε όρθια και δυνατή.😔

Η Ελένη Ανδριανού για την Πόπη

Ελένη Ανδριανού (Fb)
Λειπανε χτες απο τη ΓΣ του ΕΔΟΕΑΠ και θα λειπουν παντα αυτες οι εικονες απο το προφιλ της Ποπης μας...Ελειπε το ηθος η αγωνιστικοτητα  η αληθεια ...Μακαρι να βρεθουν μιμητες και να μην βιωσουμε αυτο που ολοι φοβομαστε.....

Ο Βασίλης Τζήμτσος για την Πόπη

Bill Tzim (Fb)
Καλό ταξίδι καλή μου φίλη και συναδέλφισσα!
Σ' ευχαριστώ γιατί σε δύσκολες στιγμές της δημοσιογραφικής μου καριέρας, ειδικά μετά το λουκέτο στο Άλτερ, ήσουν ΠΑΝΤΑ στο πλευρό μου...

Για να μην ξεχνάμε ότι πέρα από καλός άνθρωπος (το σημαντικότερο), καλή δημοσιογράφος, ήταν και αγωνίστρια η καπετάνισσα του Πειρατικού Ρεπορτάζ. Συγκρούστηκε, οι συνάδελφοι την ακολουθήσαμε, αλλά την πρόδωσε η υγεία της. Κοίταζε τους άλλους και άφησε τον εαυτό της. Είσαι συγκινητικά τα όσα διαβάζω σε αναρτήσεις φίλων και συναδέλφων στο Facebook. Καλό ταξίδι Πόπη μας!

Η Δώρα Βλάχου για την Πόπη

Dora Vlachou (Fb)
Αντίο...

Το ξεστόμισε η Γιώτα, στο τηλέφωνο, ώρα 8 το πρωί, μέσα σε λυγμούς και κραυγές απόγνωσης... 
Ένα 24ωρο μετά, προσπαθώ να το χωρέσω στο μυαλό μου.
Ήσουν πάντα σταθερό κομμάτι της ζωής μου. Ακλόνητο. Ανεπηρέαστο από συνθήκες. Βράχος. Δέντρο βαθιά ριζωμένο  στην αυλή του σπιτιού μου. 

Σκαλίζω μνήμες από το μακρινό 1983, στην Αυριανή. Νυχτερινές βάρδιες με αγωνίες και βροντερά γέλια. Τα ποιήματά και οι στίχοι σου, στο σπίτι στο Αιγάλεω. Τα τραγούδια που αγαπούσες. Το μικρό γραφείο του Έθνους στον Πειραιά, ορμητήριο της έντιμης, μαχητικής δημοσιογραφίας με τον κ. Νίκο, τον Σταύρο, την Όλγα, την Γκέλυ. Το Κανάλι 1, το Πειρατικό, η παρουσία σου παντού στους δρόμους, στους αγώνες για το δίκαιο. Ο συνδικαλισμός, οι μάχες. Γινόσουν χίλια κομμάτια για συναδέλφους, φίλους και αγνώστους. Για όλους μαζί και για κάθε έναν ξεχωριστά. Πάλεψες ηρωικά με τερατώδεις γίγαντες και άγρια θηρία,  βγαίνοντας νικήτρια ή ηττημένη, κερδίζοντας όμως πάντα το σεβασμό και την αναγνώριση.  

Αποφάσισες να γράψεις τέλος σε αυτό το πλήρες ρεπορτάζ, Πόπη μου, αγαπημένη, ονειροπόλα ψυχή μου. Η αποστολή σου εκπλήρωσε το στόχο της: Άγγιξες τα αστέρια. Θεράπευσες ανθρώπινες πληγές. Διέδωσες τα ιδεώδη της δικαιοσύνης, της φιλίας, της τιμής και της αξιοπρέπειας. Ξεκουράσου τώρα... 
Θα σ' αγαπώ πάντα. Καλή αντάμωση...

Το Κανάλι Ένα 90.4 θρηνεί την απώλεια της Πόπης Χριστοδουλίδου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://kanaliena.gr
Το Κανάλι Ένα 90.4 και σύσσωμος ο κόσμος του Τύπου θρηνεί την απώλεια μίας από τις πιο μάχιμες δημοσιογράφου της Πόπης Χριστοδουλίδου, η οποία απεβίωσε σήμερα Τετάρτη τα ξημερώματα σε ηλικία μόλις 58 ετών.
Η Πόπη Χριστοδουλίδου είχε διατελέσει διευθύντρια Προγράμματος και μουσικός παραγωγός στο Κανάλι Ένα -για μεγάλη χρονική περίοδο- με εξαιρετικά αποδοτικό έργο στα μέσα της δεκαετίας του 1990.

Καλό Ταξίδι Συντρόφισσα

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://financialcrimesnews.blogspot.com762elz8
  Έφυγε η Πόπη η Χριστοδουλίδου, την Τετάρτη 30 Οκτώβρη 2019. Η Πόπη ήταν μια μαχόμενη δημοσιογράφος μια ταξική αγωνίστρια, μια συντρόφισσα με όλη τη σημασία της λέξης.
Η Πόπη έκανε χρόνια Πειραϊκό και ναυτιλιακό ρεπορτάζ.. Για τους εργάτες στον Πειραιά και τα σωματεία τους η Πόπη ήταν η συντρόφισσα στον αγώνα, η τίμια δημοσιογράφος που στήριζε όλες τις εργατικές μάχες. Για τους εφοπλιστές ήταν «κακό σπυρί».  

            Την γνωρίσαμε στις αρχές του 2000 όταν οι Financial crimes έκαναν τα πρώτα τους βήματα στα ΜΜΕ. Όταν κάναμε την εξόρμηση μας στο «Εθνος»  όπου δούλευε, με το νέο φύλλο των  Financial crimes, μας υποδέχονταν κάθε φορά με ένα χαμόγελο με συζήτηση με την γενναία ενίσχυσή της για «να βγαίνουν τα έξοδα». Το γραφείο της ήταν πάντα σημείο αναφοράς, ζωντανής πολιτικής συζήτησης, έμπνευσης για δράση. Σε κάθε κινητοποίηση, σε κάθε απεργιακή περιφρούρηση, σε κάθε μάχη η Πόπη ήταν παρούσα.
            Όταν μπήκαμε στα μνημόνια η Πόπη έβαλε υποψηφιότητα για εκπρόσωπος των εργαζόμενων του Εθνους. Έβλεπε τι έρχονταν και ήθελε να είναι στην πρώτη γραμμή για  να στηρίξει τους συναδέλφους της που έμπαιναν σε τροχιά σύγκρουσης με τον Μπόμπολα.  Πήρε πάνω της αυτή την μάχη και απολύθηκε διότι «δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις». Η απόλυση της ήταν αναγκαίος όρος για να μπορέσει στη συνέχεια η εργοδοσία να απολύσει και να διώξει όλους τους «επικίνδυνους» συνάδελφους και να προχωρήσει  στο πογκρόμ απολύσεων και μειώσεων μισθών που ακολούθησε.
            Όμως αυτό δεν ήταν το τέλος της δράσης της.  Αντίθετα μετά την απόλυση της, η δράση της Πόπης κλιμακώθηκε. Έγινε ενεργό στέλεχος της Πρωτοβουλίας για την ανατροπή στην ΕΣΗΕΑ, εκλέχτηκε δυο φορές στο ΔΣ του ΕΔΟΕΑΠ, εκλέχθηκε μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή όλων των μαχών που δώσαμε τα τελευταία χρόνια. Ούτε τα πολλά προβλήματα υγείας την εμπόδιζαν να βρίσκεται στις απεργιακές συγκεντρώσεις με το σκαμνάκι της. .
            Ένα απόσπασμα από την δήλωσή της στην Εργατική Αλληλεγγύη  στις 9 Φλεβάρη του 2016 περιγράφει τι ήταν η Πόπη.
«….(οι δημοσιογράφοι) πρέπει να είμαστε στην πανεργατική στην πρώτη γραμμή μαζί (με όλους)τους (εργάτες). Και με  τους λιθογράφους, τους εφημεριδοπώλες, τους τεχνικούς τηλεόρασης, τους φωτορεπόρτερ, είμαστε όλοι ίσοι, πρέπει όλοι να είμαστε στον αγώνα, απεργιακό, διαρκείας….»

Θα συνεχίσουμε απο εκί που τα άφησε η Πόπη για τα δίκια όλων των εργατών.


η κηδεία της Πόπης Χριστοδουλίδου θα γίνει την Παρασκευή, 1η Νοεμβρίου 2019, στις 15:00, στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών

Η Άννα Κωνσταντακάκη για την Πόπη

Anna Konstantakaki (Fb)
Την Εκτίμηση πάντα την βάζω πιο πάνω από την Αγαπη.
Η Εκτίμηση περνάει από το μυαλό. Έχεις επεξεργαστεί το γιατί.
Από την άλλη έχεις αγαπήσει και ανθρώπους  μόνο και μόνο γιατί είναι συγγενείς κι ας είναι ανάξιοι.
Για την Πόπη Χριστοδουλιδου ένοιωσα πρώτα αυτό το ιερό για μένα συναίσθημα την ΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Αχ βρε Πόπη.
Ήσουν ένας από τους ανθρώπους που θεωρώ "σταθερές αξίες" στην ζωή μου.

Αντίο Πόπη Χριστοδουλίδου δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://pospertgr.blogspot.com
Σήμερα τα ξημερώματα  απεβίωσε η δημοσιογράφος Πόπη Χριστοδουλίδου  σε ηλικία 58 ετών.
Η  Πόπη Χριστοδουλίδου απο την πρώτη στιγμή  του αγώνα μας εναντίον του  "μαύρου" το 2013, στάθηκε  στο πλευρό  των παράνομα απολυμένων της ΕΡΤ  και μας στήριξε με το λόγο της, την πένα  και την φυσική της παρουσία όποτε χρειαζόταν.
Αντίο Πόπη δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ,  θα έχεις  και εσύ  μια θέση  στη καρδιά μας  μαζί με τους άλλους  συναγωνιστές , φίλους, αλληλέγγυους και συντρόφους μας  που έφυγαν  για  άλλους ουρανούς

Ο Δημήτρης Στριλάκος για την Πόπη

Δημήτρης Στριλάκος (Fb)
Τι να γράψω για σένα ρε φιλενάδα;

Πριν μισή ώρα έμαθα ότι έφυγε από τη ζωή μία καλή φίλη και συνάδελφος, από εκείνα τα παλιά χρόνια που κανείς δεν θα σκεφτόταν να φωνάξει το σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι»
Η Πόπη Χριστοδουλίδου ήταν από τους δημοσιογράφους που τίμησαν την δημοσιογραφία και έδινε τον τόνο για το πώς πρέπει να ασκείται η δημοσιογραφία, γιατί πρώτα από όλα τιμούσε τον εαυτό της και την αξιοπρέπειά της.
Όμως, τώρα μου είναι πολύ δύσκολο να συνεχίσω να χτυπάω το πληκτρολόγιο και να γράφω γι’ αυτήν.  Ευτυχώς που βρήκε το σθένος και το κουράγιο να το κάνει ένας άλλος φίλος και συνάδελφος, με έναν τρόπο που περιλαμβάνει όλα όσα ακριβώς ήταν και αντιπροσώπευε η Πόπη Χριστοδουλίδου.

Το "αντίο" του Προέδρου της ΠΕΑΛΣ στην Πόπη Χριστοδουλίδου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://www.peals.gr/
ΠΟΠΗΕκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια της εκλιπούσης δημοσιογράφου Πόπης Χριστοδουλίδου.

Θα την θυμάμαι πάντα ως μια δραστήρια δημοσιογράφο, με μεγάλη δημοσιογραφική δράση στο ναυτιλιακό ρεπορτάζ και όχι μόνο.

Θα την θυμάμαι πάντα ως μια δημοσιογράφο με σημαντικό ρόλο στα λιμενικά δρώμενα, για όσους γνωρίζουμε.

Θα την θυμάμαι πάντα ως μια φίλη.

Πόπη, καλό κατευόδιο!

Ο φίλος σου Σπύρος Πασσάκος
Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αξιωματικών Λ.Σ.

«Έφυγε» η Πόπη Χριστοδουλίδου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://thepressproject.gr
«Αίγλη δημοσιογραφική σημαίνει να υπηρετείς τη δημοσιογραφία γενναία και να αποκαλύπτεις την αλήθεια με όποιο κόστος. Να είσαι μαζί με όλους τους συναδέλφους στα ΜΜΕ, μια γροθιά και στο πλευρό του λαού. Αυτήν την αίγλη δεν τη χάσαμε ποτέ οι πολλοί.». Πόπη Χριστοδουλίδου
Έφυγε από τη ζωή, στα 58 της χρόνια, η αγωνίστρια δημοσιογράφος Πόπη Χριστοδουλίδου, νικημένη από χρόνια προβλήματα υγείας – τα μόνα που κατάφεραν να τη νικήσουν, σε μια ζωή γεμάτη αγώνες και αλληλεγγύη.
Παρούσα σε όλους τους αγώνες, βαθιά έντιμη, άριστη ρεπόρτερ και αγνή συνδικαλίστρια, πάντα δίπλα σε όποιον τη χρειάζονταν, η Πόπη αποτελούσε πρότυπο συναδέλφου αλλά και αριστερού ενεργού πολίτη. Πλήρωσε με απολύσεις και διώξεις την ακέραια στάση της, όμως δεν υπέκυψε ποτέ σε πιέσεις. Τίμησε το δημοσιογραφικό χώρο όσο λίγοι.

Η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ

Καληνύχτα λεβέντισσα...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://www.efsyn.gr

Χριστίνα Παπασταθοπούλου

- Μήπως έχουμε κανένα νέο από το παλικάρι που χάθηκε στο δυστύχημα στην Κω;
- Οχι, Πόπη μου, δεν υπάρχουν ελπίδες πλέον.

- Η μαμά του τρίχρονου που πνίγηκε τι κάνει; Βγήκε από το νοσοκομείο;
- Θα ρωτήσω τον συνάδελφο και θα σου πω.
- Εντάξει, να μου πεις, θέλω να ξέρω.
Αυτός ήταν ένας από τους τελευταίους καθημερινούς διαλόγους που κάναμε με την Πόπη Χριστοδουλίδου, την αγαπημένη φίλη και εξαιρετική συνάδελφο που χθες έφυγε ξαφνικά από τη ζωή - και ίσως ήταν η πρώτη φορά που δεν σκέφτηκε τους άλλους. Την οικογένειά της, τους φίλους της, τους συναδέλφους της. Γιατί με το αναπάντεχο βιαστικό φευγιό της μας γέμισε πόνο, από εκείνον που δύσκολα διαχειρίζεσαι, αλλά και παράπονο γιατί δεν πρόσεχε την υγεία της όσο θα έπρεπε.
Τι να θυμηθείς και τι να πρωτογράψεις για έναν άνθρωπο σαν την Πόπη, την αγαπημένη μας Παρθενόπη με την ποντιακή καταγωγή. Πού να χωρέσει η Πόπη και η ζωή της; Ποιες λέξεις μπορούν να περιγράψουν την καλοσύνη της, την τιμιότητά της, την αξιοπρέπειά της, την περηφάνια της, το πάθος της για δικαιοσύνη, την ανιδιοτελή αγάπη της, πέρα από προσωπικά συμφέροντα, για το πειραϊκό-ναυτιλιακό ρεπορτάζ που με αφοσίωση, ζήλο και αξιοζήλευτη εντιμότητα υπηρέτησε για πολλά χρόνια.
Ακόμα και απέναντι στους αντιπάλους της, στους εχθρούς της, σε ανθρώπους που την έσυραν στα δικαστήρια για δημοσιεύματά της και για εργασιακές της διεκδικήσεις, που δεν φοβήθηκε ποτέ, στάθηκε δίκαιη, ανθρώπινη. Πάντα στο τέλος έβρισκε μια δικαιολογία. Ξεπερνούσε την πίκρα της, τον θυμό της, την αγανάκτησή της και προχωρούσε πιο κάτω.
Γεννήθηκε στο Αιγάλεω από γονείς φτωχούς εργάτες, αριστερούς. Τη μητέρα της, την κυρία Ελένη, την έχασε πριν από περίπου ένα χρόνο. «Δεν κλείνει αυτή η πληγή» έλεγε. Το 1982 αποφάσισε να ακολουθήσει τη δημοσιογραφία γιατί, όπως έλεγε κάθε φορά που τη ρωτούσαν, ήθελε, να προσφέρει, να μοιράζεται. Να αγωνίζεται για τους εργαζόμενους και για τα δικαιώματά τους.
Γι’ αυτό ανέπτυξε και πλούσια συνδικαλιστική δράση, στηρίζοντας τους συναδέλφους της με μόνο σκοπό την προάσπιση των συμφερόντων τους. Για πολλά χρόνια υπήρξε εκπρόσωπος των δημοσιογράφων στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ», ενώ είχε διατελέσει μέλος του Δ.Σ. του ΕΔΟΕΑΠ, καθώς και μέλος του Πρωτοβαθμίου Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ την περίοδο 2015-2017.
Λεβέντισσα ήταν η Πόπη. Με σπάνια μπέσα και αστείρευτη ψυχική δύναμη. Ακόμα και όταν παρουσιάστηκαν τα προβλήματα υγείας δεν το έβαζε κάτω. Ενημερωνόταν για τα πάντα και ειδικά για ό,τι είχε να κάνει με τη ναυτιλία, με τους ναυτικούς, με τα λιμάνια, με το Λιμενικό. «Οσο μπορώ θα γράφω», «όσο μπορώ θα βοηθάω», έλεγε, και όταν την προέτρεπες να μη στενοχωριέται, να μην αγχώνεται, να ξεκουράζεται, απαντούσε: «Μια χαρά είμαι, τώρα πρέπει να δω το θέμα του λιμενικού που έχει άρρωστο παιδί».
«Καληνύχτα στα αστέρια. Αν κοιμάσαι με καθαρή και ήρεμη συνείδηση, ο ύπνος σου θα είναι υπέροχος. Και τα όνειρά σου θα βγουν για σεργιάνι το πρωί με σκοπό να κάνουν το καλό και μόνο. Ουρανός, θάλασσα, φεγγάρι, όλα για τον άνθρωπο που ξέρει να ζει και να δίνει... Καληνύχτα, πουλάκια μου, που θα ’λεγε κι ο Σωκράτης Μάλαμας» έγραψε ένα βράδυ στη σελίδα της στο FB.
Καληνύχτα, Πόπη...