Του ΛΑΜΠΡΟΥ Θ. ΠΑΠΑΞΕΝΑΚΗ, μέλους ΕΣΗΕΑ
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην εργατούπολη Δραπετσώνα και νοιώθω πολύ υπερήφανος γι' αυτό. Τα τελευταία δύο χρόνια διαμένω στο δήμο Πειραιά, τον οποίο γνωρίζω πολύ καλά λόγω της 20ετούς και πλέον επαγγελματικής πορείας μου, τόσο ως πειραικός συντάκτης όσο και ως εργαζόμενος στο δημοτικό ραδιόφωνο "Κανάλι 1".
Δεν σκόπευα ποτέ να μεταφέρω τα εκλογικά δικαιώματά μου για τους γνωστούς σε όλους μας "συναισθηματικούς λόγους". Το έκανα όμως για ένα και μοναδικό λόγο. Όταν ανακοινώθηκε ότι τον πολύπαθο δήμο Πειραιά θα διεκδικήσει -για μία ακόμη φορά- ο Θοδωρής Δρίτσας.
Από τα όσα έχω ζήσει -τουλάχιστον ως εργαζόμενος και εκπρόσωπος δημοσιογράφων και εργαζομένων στο δημοτικό ραδιόφωνο από το 1992- το συμπέρασμα που έβγαλα είναι ΕΝΑ: Όλες οι δημοτικές αρχές (Στ.Λογοθέτη, Χρ.Αγραπίδη, Π.Φασούλα κλπ.) ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΑΝ, ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΑΝ ΚΑΙ ΓΟΝΑΤΙΣΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ την πανέμορφη αυτή πόλη και τον υπερήφανο Πειραιώτη δημότη της. Γνωρίζω, δε, αρκετούς πρώην αιρετούς από τις παραπάνω διοικήσεις (όπως και όλοι οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ) που ενώ δεν είχαν "τρύπιο βρακί" να φορέσουν ξαφνικά βρισκόντουσαν με επιχειρήσεις, μετοχές, πούρα, κότερα και ζούσαν την ντόλτσε βίτα στην πλάτη των Πειραιωτών. ΔΕΞΙΟΙ, "ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΙ" ΚΑΙ "ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ". Λαμογιές του κερατά. Κάποιοι από αυτούς φιγουράρουν ακόμη και σήμερα σε ψηφοδέλτια του Πειραιά ως υποψήφιοι σύμβουλοι...
Θα αναφέρω ένα και μόνο παράδειγμα από την προσωπική εμπειρία μου για να καταλάβει κάποιος το μέγεθος. Τις "χρυσές εποχές" που βίωνε η χώρα μας και όλα ήταν ρόδινα από οικονομικής άποψης (1992 έως 2009) οι εργαζόμενοι στο δημοτικό ραδιόφωνο έμεναν απλήρωτοι για τρεις, τέσσερις και πλέον μήνες, όταν ο δήμος Πειραιά επιχορηγούσε το ραδιόφωνό του με €300.000 το χρόνο! Που πηγαίναν άραγε αυτά τα χρήματα; Αναρωτηθείτε...
Για τα όσα αναφέρω βέβαια (τα οποία έχω καταγγείλει αρμοδίως) έχω πληρώσει το τίμημα με δύο απολύσεις, "αριστερής" και δεξιάς διοίκησης. Και ευτυχώς, δικαιώθηκα πανηγυρικώς, μετά από προσφυγή μου στη δικαιοσύνη.
Σε αυτόν τον δύσκολο δικαστικό (και όχι μόνο) αγώνα βρήκα έμπρακτους συμπαραστάτες τρεις άξιους ανθρώπους, αγωνιστές και χαμηλών τόνων. Τον δικηγόρο μου, αμέμπτου ηθικής, πρώην υπουργό, Αντώνη Ρουπακιώτη (αφιλοκερδώς), τον πρώην πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ, Δημήτρη Τρίμη και τον τότε δημοτικό σύμβουλο Πειραιά, Θοδωρή Δρίτσα (ως μάρτυρες). Παρ' ότι δεν είχα την παραμικρή προσωπική ή κομματική σχέση μαζί τους. Τους ευχαριστώ δημοσίως και τους τρεις.
Τα επόμενα χρόνια ο Θοδωρής εξελέγη βουλευτής, δεν ξέχασε ποτέ τον δήμο και τα προβλήματά του, εκπροσώπησε επάξια και με ιδιαίτερο δυναμισμό την Α' Πειραιά στο κοινοβούλιο με τη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ, αγωνίστηκε καθημερινώς στο πλευρό των απολυμένων εργαζόμενων της ΕΡΤ -μέσα και έξω από τη βουλή- και σήμερα ζητά και πάλι ΤΑΠΕΙΝΑ και ΔΥΝΑΜΙΚΑ την ψήφο μας, με το δικό του ιδιαίτερο ήθος για την ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του "Λιμανιού της Αγωνίας", του Πειραιά μας.
Κλείνοντας αυτές τις λίγες μεταμεσονύκτιες σκέψεις μου θα ήθελα να καλέσω τον κάθε ένα και την κάθε μία, δημότη αυτής της πόλης, να στηρίξει ανεπιφύλακτα τον αγώνα και την υποψηφιότητα του ΘΟΔΩΡΗ ΔΡΙΤΣΑ, του μοναδικού ίσως πολιτικού σήμερα που την λέξη ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ μπορώ να την χρησιμοποιώ χωρίς κανένα δισταγμό. Άλλωστε κρατώ το λογοπαίγνιο του αγέρωχου σοφού λεβέντη Μανώλη Γλέζου από τα εγκαίνια του εκλογικού κέντρου του Θοδωρή: "Εσείς οι Πειραιώτες θα πρέπει να νοιώθετε ιδιαίτερα τυχεροί γιατί μαζί με τον Θεόδωρο έχετε και τον Πειραιόδωρο".
ΛΑΜΠΡΟΣ Θ. ΠΑΠΑΞΕΝΑΚΗΣ
