Φοβήθηκα.
Κάθε βράδυ που χτυπά το τηλέφωνο,ειδικά αυτές τις ημέρες της καθιστικής διαμαρτυρίας και είναι κάποια από τα “κορίτσια” έχω ένα φόβο,ότι κάτι έγινε,κάτι άσχημο...
Η Δέσποινα φώναζε κλαίγοντας “Τατιάνα!!!! τα καταφέραμε!!!! Βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου!!! η αγωγή!!! το κερδίσαμε,γυρνάμε πίσω!!!!” ήθελα να το ξέρεις,
ήθελα να το μοιραστώ με ανθρώπους που μας αγάπησαν και μας στάθηκαν όλους αυτούς τους μήνες!!!!”...
είπα μια λέξη “έρχομαι” ...
Μέχρι να φτάσω,περνούσαν όλες αυτές οι μέρες στο μυαλό μου,περνούσαν
όλες αυτές οι χιλιάδες εικόνες,περνούσαν όλοι αυτοί οι μήνες,περνούσαν
όλες οι φωνές τους,όλα αυτά τα συνθήματα...πέρασε η κούραση,πέρασαν τα
πάντα!!!Και μετά αγκαλιές,γιορτή,κλάμα,γέλιο,όλα μαζί ανάμεικτα και εκείνες να μην το πιστεύουν ακόμα!
Γιατί αυτές,μια χούφτα γυναίκες,που δεν τις ήξερε κανείς,που δεν τις
υπολόγισε κανείς,που είχαν μάθει να ξυπνούν τα χαράματα και να πιάνουν
την σκούπα στο χέρι,αυτές ενώθηκαν σαν μια γροθιά,κρατήθηκαν γερά στα
πόδια τους,και αποφάσισαν ότι δεν έχει γυρισμό ο δρόμος...Αποφάσισαν ότι οι τύχες τους είναι δικές τους,ότι η μοίρα τους είναι δική τους,ότι θα πάρουν πίσω τις δουλειές τους,ότι θα πάρουν πίσω τις ζωές τους!
Αυτές έκαναν ότι δεν κάναμε όλοι εμείς...στάθηκαν μπροστά στους “δυνατούς” και ξέπλυναν την ΝΤΡΟΠΗ μας...έδειξαν ότι ο αγώνας μπορεί να ανατρέψει τα πάντα!
Απόψε τα μάτια τους που
τόσον καιρό “τρυπάνε” τον φακό μου και διαπερνούν την ψυχή μου,έλαμπαν
από δάκρυα...μα ήταν από χαρά και από ανακούφιση...ήταν διαμάντια!!!!Απόψε οι εικόνες δεν είναι ασπρόμαυρες,απόψε οι εικόνες είναι γεμάτες χρώμα...
Απόψε οι εικόνες είναι γεμάτες από δύναμη,από κουράγιο,από ελπίδα,από φως....
Απόψε ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΟΥ,είναι οι νικήτριες της καρδιάς μας!
