Δεν περίμενα ποτέ ότι θα με υποχρεώσουν να απολογηθώ γιατί προτίμησα να γίνω δημοσιογράφος και όχι...τραπεζικός υπάλληλος, πωλήτρια, δημόσιος λειτουργός, ή εργάτρια.
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έβλεπα τόση αδιαφορία και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και χαιρεκακία για το τσουνάμι απολύσεων και λουκέτων στο Τύπο. Χωρίς να παρεξηγηθώ...διαπίστωσα ότι υπάρχει "ταξικό" μίσος, ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι στην ίδια μοίρα κι έχουν κοινό παρονομαστή.
Λίγοι γνωρίζουν πόσοι κόποι και πόσες θυσίες χρειάζονται για να κάνει κάποιος αυτή τη δουλειά, χωρίς χρήματα μάλιστα στο ξεκίνημα και με πενιχρές απολαβές για πολλά χρόνια. Πόσοι απ'αυτούς που ρίχνουν το ανάθεμα αναρωτήθηκαν από τη ζέστη του σπιτιού τους, πώς μπορεί να νιώθει κάποιος που είναι εκτεθημένος στο κρύο? Πόσοι από αυτούς που αβίαστα κατηγορούν αναρωτήθηκαν τρώγοντας στο Κυριακάτικο τραπέζι του σπιτιού τους ότι κάποιοι δεν έχουν ούτε Κυριακές ούτε αργίες? Πόσοι από αυτούς που έσπευσαν να πουν: "καλά να πάθετε" ξύπνησαν "βίαια" μέσα στη νύχτα για να τρέξουν για δουλειά?
Πόσοι αναρωτήθηκαν ότι στα media δεν υπάρχουν μόνο παχυλοί μισθοί αλλά και "μεροκάματα" σκληρά...μεροδούλι-μεροφάι?
Δεν με υποχρέωσε κανένας να κάνω αυτή τη δουλειά. Την διάλεξα και χαίρομαι γι'αυτό γιατί είμαι από τους λίγους που έκανα επάγγελμα αυτό που ήθελα και όχι αυτό που με υποχρέωσαν οι συνθήκες να κάνω. Δεν αντέχω όμως άλλο τους αφορισμούς ΠΟΥ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙ ΤΙΣ ΕΝΟΧΕΣ ΤΟΥ. Δεν ανήκω στην βιτρίνα που κάποιοι φτιάξαν για μένα χωρίς εμένα. Δεν έγινα, δεν είμαι και δεν θα γίνω golden girl.
Δεν εξωραίζω τον χώρο. Εχει και πολλές και βαριές αμαρτίες.
Οπως αμαρτία είναι, όμως, να χάσουν τη δουλειά τους 450 άνθρωποι μέσα σε μια μέρα για τα καπρίτσια...μιας οικογένειας.
Δεν είμαι αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος. Δεν τα "παίρνω", δεν έχω επιχειρήσεις, πληρώνω φόρους όπως κάθε πολίτης κι έχω ένσημα, σκληρά δουλεμένα, από τα 18 μου χρόνια. Δεν είχα πλούσιο πατέρα με "μέσα", ούτε πλάτες.
Ετρεξα, πόνεσα, κουράστηκα, ξενύχτησα...δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Για όλα έπρεπε να παλέψω μόνη μου, όπως ακριβώς κάνουν χιλιάδες παιδιά μη-προνομιούχων οικογενειών από τον Εβρο μέχρι το Καστελόριζο. Δεν διαφέρω από αυτά.
Σαν κι εμένα, λοιπόν, υπάρχουν πολλοί...Πολλοί συνάδελφοι που από άποψη και θέση εξακολουθούν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Γιατί πιστεύουν ακόμα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, γιατί πιστεύουν ότι η πληροφόρηση είναι δημόσιο αγαθό και η γνώση δύναμη.
Δεν είναι όλα ρόδινα και αγγελικά πλασμένα στα media και τον τύπο. Μην πυροβολείτε όμως άλλο τους δημοσιογράφους. Μην τους ταυτίζετε με τις φίρμες, τους χλιδάτους, τους κοτεράτους και τις συνδιαλλαγές, πολιτικές και οικονομικές.
Είναι κι αυτοί εργαζόμενοι όπως ο δάσκαλος, ο ναυτεργάτης, η καθαρίστρια. 'Εχουν κι αυτοί το αναφαίρετο δικαίωμα στη δουλειά όπως όλοι οι πολίτες.
Δώρα Βογιατζάκη
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έβλεπα τόση αδιαφορία και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και χαιρεκακία για το τσουνάμι απολύσεων και λουκέτων στο Τύπο. Χωρίς να παρεξηγηθώ...διαπίστωσα ότι υπάρχει "ταξικό" μίσος, ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι στην ίδια μοίρα κι έχουν κοινό παρονομαστή.
Λίγοι γνωρίζουν πόσοι κόποι και πόσες θυσίες χρειάζονται για να κάνει κάποιος αυτή τη δουλειά, χωρίς χρήματα μάλιστα στο ξεκίνημα και με πενιχρές απολαβές για πολλά χρόνια. Πόσοι απ'αυτούς που ρίχνουν το ανάθεμα αναρωτήθηκαν από τη ζέστη του σπιτιού τους, πώς μπορεί να νιώθει κάποιος που είναι εκτεθημένος στο κρύο? Πόσοι από αυτούς που αβίαστα κατηγορούν αναρωτήθηκαν τρώγοντας στο Κυριακάτικο τραπέζι του σπιτιού τους ότι κάποιοι δεν έχουν ούτε Κυριακές ούτε αργίες? Πόσοι από αυτούς που έσπευσαν να πουν: "καλά να πάθετε" ξύπνησαν "βίαια" μέσα στη νύχτα για να τρέξουν για δουλειά?
Πόσοι αναρωτήθηκαν ότι στα media δεν υπάρχουν μόνο παχυλοί μισθοί αλλά και "μεροκάματα" σκληρά...μεροδούλι-μεροφάι?
Δεν με υποχρέωσε κανένας να κάνω αυτή τη δουλειά. Την διάλεξα και χαίρομαι γι'αυτό γιατί είμαι από τους λίγους που έκανα επάγγελμα αυτό που ήθελα και όχι αυτό που με υποχρέωσαν οι συνθήκες να κάνω. Δεν αντέχω όμως άλλο τους αφορισμούς ΠΟΥ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙ ΤΙΣ ΕΝΟΧΕΣ ΤΟΥ. Δεν ανήκω στην βιτρίνα που κάποιοι φτιάξαν για μένα χωρίς εμένα. Δεν έγινα, δεν είμαι και δεν θα γίνω golden girl.
Δεν εξωραίζω τον χώρο. Εχει και πολλές και βαριές αμαρτίες.
Οπως αμαρτία είναι, όμως, να χάσουν τη δουλειά τους 450 άνθρωποι μέσα σε μια μέρα για τα καπρίτσια...μιας οικογένειας.
Δεν είμαι αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος. Δεν τα "παίρνω", δεν έχω επιχειρήσεις, πληρώνω φόρους όπως κάθε πολίτης κι έχω ένσημα, σκληρά δουλεμένα, από τα 18 μου χρόνια. Δεν είχα πλούσιο πατέρα με "μέσα", ούτε πλάτες.
Ετρεξα, πόνεσα, κουράστηκα, ξενύχτησα...δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Για όλα έπρεπε να παλέψω μόνη μου, όπως ακριβώς κάνουν χιλιάδες παιδιά μη-προνομιούχων οικογενειών από τον Εβρο μέχρι το Καστελόριζο. Δεν διαφέρω από αυτά.
Σαν κι εμένα, λοιπόν, υπάρχουν πολλοί...Πολλοί συνάδελφοι που από άποψη και θέση εξακολουθούν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Γιατί πιστεύουν ακόμα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, γιατί πιστεύουν ότι η πληροφόρηση είναι δημόσιο αγαθό και η γνώση δύναμη.
Δεν είναι όλα ρόδινα και αγγελικά πλασμένα στα media και τον τύπο. Μην πυροβολείτε όμως άλλο τους δημοσιογράφους. Μην τους ταυτίζετε με τις φίρμες, τους χλιδάτους, τους κοτεράτους και τις συνδιαλλαγές, πολιτικές και οικονομικές.
Είναι κι αυτοί εργαζόμενοι όπως ο δάσκαλος, ο ναυτεργάτης, η καθαρίστρια. 'Εχουν κι αυτοί το αναφαίρετο δικαίωμα στη δουλειά όπως όλοι οι πολίτες.
Δώρα Βογιατζάκη
