ΤΟ θυμικό μου παραμένει το ίδιο, με λαβύρινθο η χωρίς .
Μιά ανυπόφορη ζάλη με φέρνει κοντά σας , εκεί, που ξέσπασε το...μπουρίνι και σας γέμισε τρόμο, πανικό, λύπη, απελπισία και πόνο.
κοιτούσα στο γραφείο μου, πρίν, το παλιό δημοσιογραφικό χαρτί, που χρόνια, τώρα,
μαζί το γεμίζουμε με ιδρώτα, αγωνίες κι αλήθειες.
τί να πω στούς νέους συναδέλφους για το προιόν- έτσι αποκαλούν την εφημερίδα, οι επιχειρηματίες- και τι να πρωτομαρτυρήσω.
να το βάλουν στα πόδια, ειναι μία άποψη.
να μην λυγίσουν κι αφήσουν το...μετερίζι ερημο είναι η άλλη.
Εφοπλιστάδες, επιχειρηματίες , αφεντικά, κεφάλαιο.
ανοίγω σήμερα ένα ραδιόφωνο, εγώ η ..... πολυτελείας και το κλείνω , για να πεταχτώ για ψώνια στο Λονδίνο...
ο συνέδελφος μου όμως, πού απόψε θα γυρίσει στο σπίτι και θαχει στόματα να θρέψει, δάνεια να ξεπληρώσει και δεν τα παίρνει, δεν τον διορίζουν οι κυβερνώντες, δεν φίλησε κατουρημένες ποδιές, δεν έγλυψε, δεν ρουφιάνεψε, δεν, ...και πάλι δεν, αυτός με ρώτησε σήμερα, που να γείρει το κεφάλι του...
στους αγώνες, στίς μάχες, στις πολεμίστρες, που μας περιμένουν , εκεί, όλους μαζί, μια γροθιά, μια ψυχή, εκεί, μόνο μπορείς να ακουμπήσεις, απαντώ.
μην παραδίνεσαι , μην τους πιστεύεις, μην αφήνεις την ελπίδα για την δημοσιογραφία
να χαθεί.
και επειδή η ζαλάδα μου, με κάνει να βλέπω πιό καθαρά , θα σου πώ συνάδελφε
πως εχουμε υποχρέωση εμείς, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία , να σώσουμε οτιδήποτε, ΑΝ ΣΩΖΕΤΑΙ.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΔΕΝ ΛΙΠΟΤΑΚΤΟΥΜΕ ,
ΓΕΜΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΑ ΜΕ ΥΛΙΚΟ
ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΠΙΘΕΣΗ.
ΤΟ ΘΥΜΙΚΟ, ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΨΩ, ΤΗΝ ΩΡΑ, ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΑ ΤΗΝ ΜΑΤΙΝΑ,την εκπροσωπο του ελευθερου τυπου, ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ, ΓΙΑΤΙ, ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΑΥΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ.
ΜΕΤΑ ΣΚΕΦΘΗΚΑ, ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ , ΟΧΙ ΝΑ ΚΛΑΙΜΕ..
ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ .
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ .
στους αγώνες ενωμένοι και αποφασισμένοι.
πόπη χριστοδουλίδου
