ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ!

To PEIRATIKO REPORTAZ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ!

ΕΠΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟ PEIRATIKO REPORTAZ :
Επιστολές,καταγγελίες,διαμαρτυρίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση : p.xristodoulidou@gmail.com
Και peiratikoi@yahoo.gr

Οι επιστολές να στέλνονται και στις δύο διευθύνσεις

Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

Πόπη Χριστοδουλίδου: Για όσους λένε για το Πειθαρχικό, το βίντεο αφιερωμένο!

 ΑΠΟ: mediatvnews  

Από την Πόπη Χριστοδουλίδου

Του Αγίου Πνεύματος, μου έλαχε να μιλήσω για τις εμπεριστατωμένες και άψογες αποφάσεις του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ, σχετικά με την παραβίαση τόσο του Κατασταστικού της ΕΣΗΕΑ, όσο και όλων σχεδόν των Κανόνων Δεοντολογίας από ορισμένους και ορισμένες, που μέσω της τηλεόρασης διαμόρφωναν αντιλήψεις, εκφόβιζαν τον Ελληνα πολίτη και δεν σεβάστηκαν την αρχή της ισηγορίας , κατά το δημοψήφισμα.

Η παραβίασαν ακόμα και αυτόν τον νόμο περί εκλογικής νομοθεσίας.
Τι ψήφισαν στο δημοψήφισμα ουδόλως μας απασχόλησε κι είναι δικό τους ζήτημα. Τα είπαμε αυτά. Κι όποιος επιθυμεί να διαστρεβλώνει, δεν θα σταματήσει ποτέ, αυτό είναι σίγουρο.
Κάποιοι λοιπόν μας απείλησαν,( οι …θύτες τόπαιξαν…θύματα), μας εξύβρισαν και συνεχίζουν να το κάνουν, κάποιοι μας χαρακτήρισαν “ιερατείο” και κάποιοι άλλοι επιθυμούσαν πιο βαριές ποινές.
Κανείς δεν λέει, πως και κάποιοι απαλλάχτηκαν. Οχι βέβαια. Δεν το λένε , γιατί αυτό αποδεικνύει πως αποδόθηκε δικαιοσύνη.
Ούτε , τι λέει, σήμερα, ο κύριος, που συμμετείχε στο μαύρο στην ΕΡΤ, με ενδιαφέρει προσωπικά…
Ούτε οι ανακρίβειες και οι ύβρεις της Ραχήλ Μακρή.
Την δεύτερη , ας αναλογιστεί, πως την έχει μαζί της , η κατά τα άλλα, πολύ σοβαρή μαχήτρια και συμπαθέστατη, Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Ομως, σε προσωπικό επίπεδο, για να μην εμπλέκω άλλους, εξηγώ, πως ερευνήσαμε τα πάντα, είχαμε πάνω από 200 καταγγελίες πολιτών, είδαμε δεκάδες βίντεο, ακούσαμε μάρτυρες και απολογούμενους και καταλήξαμε.
Καθένας από μας φέρει ακέραιη την ευθύνη για αυτό, που ψήφισε μαζί με την πλειοψηφία.
Ομως , να είστε βέβαιοι συνάδελφοι, φίλοι, πολίτες και συναγωνιστές, πως πράξαμε στο ακέραιο το καθήκον μας , εφαρμόζοντας ότι ακριβώς είχαμε υποχρέωση και δεν αδικήσαμε κανένα και καμιά.
Αφιερωμένο σε όλους, το παρακάτω βίντεο: ΔΕΝ είμαστε όλοι ίδιοι και δεν θα γίνουμε ποτέ. Θα υπερασπιστούμε την δημοσιογραφία, που βάλλεται από παντού, λόγω σκοπιμοτήτων. Θα μείνουμε δημοσιογράφοι!

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021

Αργοπεθαίνει η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι…

ΑΠΟ: https://www.imerodromos.gr

  ΑΠΟΨΕΙΣ  

Αργοπεθαίνει η δημοσιογραφία, αφού, έτσι κι αλλιώς, οι δημοσιογράφοι οι ελεύθεροι έχουν ανοιχτές πληγές. Δέχονται καταιγισμό πυρών από κυβέρνηση και αφεντικά.

Θυμάμαι τα «Νέα» και το «Βήμα» στη Χρήστου Λαδά. Το «Έθνος», στη Μιχαλακοπούλου και μετά Μεταμόρφωση Χαλανδρίου. Τον «Ελεύθερο Τύπο» στους Τράχωνες. Την «Απογευματινή» στη Φειδίου, την «Αυριανή» στην οδό Δήμητρος στον Ταύρο.

Ρεπορτάζ κάναμε και η αλήθεια είχε μία σημασία για μας, όπως το κολατσιό και το κρασοπότηρο, μόλις σχολάγαμε. Πάντα πολύ αργά το βράδυ.

Τώρα, που τα αναζητώ στη μνήμη μου όλα αυτά τα πικρά θυμάμαι πως και τα κανάλια και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έτσι ξεκίνησαν.

Μετά,  όλα ναυάγησαν. Οχι , γιατί το πλήρωμα δεν ήταν ικανό. Αλλά,  γιατί ο «εφοπλιστής» για να γλιτώσει χρήματα άφησε την εφημερίδα να γίνει σαπιοκάραβο και υμνούσε τον εκάστοτε κυβερνώντα, τον υπουργό και τα λοιπά. Μίζες, βίλες, στο εξωτερικό τα φράγκα.

Κι εμείς με ψίχουλα υπηρετούσαμε τη δημοσιογραφία δίχως παράπονο.

Στο «πριβέ» το αφεντικό συνέτρωγε με υπουργούς!!!

Το μολύβι μας έγραφε , έγραφε, έγραφε. Το χαρτί μύριζε τόσο όμορφα. Το πιεστήριο. Οι μηχανές.

Και τώρα υπάρχουν ορισμένοι, που ξεπουλάνε τα σωματεία μας (γεμίζουν οι τσέπες τους), ξεπουλάνε τα Ταμεία μας, κλείνουν τα ΜΜΕ, τυχοδιώκτες ή αχυράνθρωποι υπόπτων ατόμων  ανοίγουν νέα… ΜΜΕ..

Οι λεφτάδες αγοράζουν κι ο κάθε άνεργος συνάδελφος παρακαλάει για μεροκάματο.

Πεθαίνουμε όλοι μας.

Οχι μόνο τα ΜΜΕ και τα Ταμεία και τα Σωματεία μας.

Η δημοσιογραφία γίνεται απολύτως διαπλεκόμενη- μας υπαγορεύουν το κείμενο οι κυβερνώντες και;;;

Η δημοσιογραφία ματώνει κείνα τα παλιά πουλόβερ της δεκαετίας του 80, που μες την παγωνιά του ρεπορτάζ ήταν η μόνη μας προστασία, εκτός από την συνείδηση και την αλήθεια, που υπηρετούσαμε μαχητικά και εισπράττοντας και το τίμημα.

Απόλυση. Ανεργία. Θλίψη…

Γιατί να νοιαστώ,  βρε κουτοπόνηροι αν ο κυρ-Γιώργος μαράζωσε; Πάτε καλέ βρε; Πάντα ξεσκονίζατε το αφεντικό… Αίσχος!

Όταν απολύονταν και από τις δικές του εφημερίδες και από τον ΔΟΛ εκατοντάδες αυτός κι ο κυρ-Σταύρος νοιάστηκαν; 

Οχι βέβαια. Οι καπιταλιστές των ΜΜΕ κλαίνε κιόλας;

Αφού αυτοι οι «καλοί» άνθρωποι άφησαν εκατοντάδες παιδιά χωρίς φαγητό, βοήθεια για το σχολείο, ρούχα, παπούτσια, κι άλλα πολλά. Η έριξαν στην κατάθλιψη εκατοντάδες συναδέλφους μας…

Όσο σκύβετε,  θα τρώτε κλωτσιά. Κι όσο ρουφιανεύετε και γλείφετε, αντί να αγωνίζεστε μέχρι τέλους, η δημοσιογραφία του πολίτη, η αλήθεια για τον λαό,  θα ταφούν άδοξα.

Και το μολύβι θα στάζει αίμα ζεστό κόκκινο…

Πάρε το μαντήλι μου συνάδελφε και σκούπισε το….Και ξαναγράψε. Μόνο αλήθειες σε παρακαλώ…

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

40 ημέρες χωρίς την Πόπη Χριστοδουλίδου. Την Πόπη μας...

40 μέρες συμπληρώνονται από το μεγάλο ταξίδι της πολυαγαπημένης μας Πόπης Χριστοδουλίδου. Την μνήμη της θα τιμήσουμε την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2019 και ώρα 9:30, στον Ιερό Ναό Εσταυρωμένου στο Αιγάλεω.

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

Ο Γιάννης Αποστολόπουλος για την Πόπη του Πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ

Giannis Apostolopoulos (Fb)
Η Πόπη του Πειθαρχικού
Πολλά ειπώθηκαν μέσα στη γενική θλίψη για την Πόπη Χριστοδουλίδου , τους αγώνες της στο δημοσιογραφικό συνδικαλισμό και την αταλάντευτη θέση της στην  ανάδειξη της αλήθειας στη μάχη του ρεπορτάζ.
 Το μεγαλείο για την Πόπη ήταν πως το πολυβασανισμένο σώμα της δεν μπόρεσε να εγκλωβίσει την αδούλωτη ψυχή  της.   Πανταχού παρούσα, πάντα μπροστά, όρθια και δυνατή, ένα ξεχωριστό φαινόμενο ανυπότακτου ανθρώπου. Η "καπετάνισα Πόπη"
  Το ίδιο στίγμα έδωσε και στη διετή θητεία της στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ. Μαχητική και ασυμβίβαστη στην προάσπιση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
  Ανάμεσα σε πολλά ξεχωρίζω την  δύσκολη και σημαντική απόφαση  λίγους μήνες μετά το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα του 20ι15.
 Τότε που  το Διοικητικό Συμβούλιο της  ΕΣΗΕΑ  διαβίβασε στο Πειθαρχικό καταγγελίες εκατοντάδων πολιτών για σωρεία δεοντολογικών παραβάσεων από τηλεοπτικούς σταθμούς.
 Βασική αρχή της δημοσιογραφικής δεοντολογίας είναι η ισηγορία, να δίνονται δηλάδή ίσες δυνατότητες στην προβολή των διαφόρων απόψεων. Και αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όταν π.χ σε δύο αντίθετες συγκεντρώσεις η μία προβάλλεται ιδιαίτερα και η άλλη αποσιωπάται παντελώς.
 Έτσι τρία από τα πέντε μέλη  του Πειθαρχικού(Πόπη Χριστοδουλίδου , Γιώργος Μέρμηγκας και ο ίδιος) συνταχθήκαμε με  όσα ο Κώδικας Δεοντολογίας υπαγορεύει ,καταδικάσαμε τις εξόφθαλμες παραβάσεις και επιβάλαμε τις προβλεπόμενες ποινές σε όσους  λειτούργησαν με περιφρόνηση στις δεοντολογικές επιταγές.
  Η θύελλα αντιδράσεων που ξέσπασε ήταν πρωτοφανής. Με την ενορχηστρομένη επίθεση των  τηλεοπτικών σταθμών, συντάσσονταν πολιτικά κόμματα, και πολλοί ακόμη.
 Ακατάσχετη αρθογραφία, ακόμα και τηλεοπτικές εκπομπές μεταξύ εαυτών και αλλήλων. Πως τολμήσαμε να  αγνοήσουμε την παντοδυναμία των καναλιών,
   Οπωσδήποτε δεν ήταν μία ευχάριστη ατμόσφαιρα, αλλά μας έδινε δύναμη η πεποίθηση ότι συνταχθήκαμε με το σωστό και το δίκηο. Και η Πόπη, που "δεν καταλάβαινε Χριστό" πέρναγε στην αντεπίθεση τονίζοντας "σπάσαμε αυγά,κάναμε αυτό που έπρεπε,, ας φωνάζουν όσο θέλουν, δεν ιδρώνει το αυτί μας".
    Η απόφασή μας αυτή τελικά ακυρώθηκε από το Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο με ψήφους  3-2 . Τα δύο μέλη που στήριξαν την απόφασή μας , ήταν η Ελένη Τράϊου και η Μιμή Τουφεξή.
   Ήρθε όμως το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο  με απόφαση καταπέλτη,  καταδικάζοντας πολλά κανάλια για  "ανισομέρεια προβολής των απόψεων" και επιβάλλοντας πρόστιμα 100 χιλιάδων ευρώ, συνολικά..Σημειώνουμε ότι πρόεδρος του ΕΣΡ που στήριξε την απόφαση ήταν ο πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου,  Αθανάσιος Κουτρουμάνος, που είχε προταθεί για τη θέση αυτή από τη Νέα Δημοκρατία. 
   Έτσι υπήρξε η απόλυτη δικαίωση για την απόφασή μας κόντρα στο ισχυρό λόμπυ που αξιώνει να μένει στο απυρόβλητο.
Αυτά ανασύραμε , μεταξύ άλλων. από την κοινή πορεία μας με την Πόπη στο Πειθαρχικό, κατά τη χθεσινή συνεδρίαση και το αφιέρωμα στη μνήμη της

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Η μαρτυρία μας, ως απολυμένοι/ες των Metropolis, για την Πόπη Χριστοδουλίδου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://www.efsyn.gr και http://ergazomenoimetropolis.blogspot.com
Τα ξύλινα, στερεότυπα λόγια που συνοδεύουν επικήδειους δεν χωράνε -δεν πρέπει να χωράνε- για την παντοτινή απώλεια της αγωνίστριας δημοσιογράφου Πόπης Χριστοδουλίδου. Ως απολυμένοι/ες από τα καταστήματα Metropolis, οφείλουμε να καταθέσουμε τη δική μας μαρτυρία για την Πόπη μέσα στη διαδρομή της ως αγωνίστρια και συνδικαλίστρια που, ίσως, δεν είναι γνωστή.
Η Πόπη ήταν συνέχεια ένα κομμάτι του διαρκούς αγώνα ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και την ασύστολη ασυδοσία των αφεντικών εις βάρος των εργαζόμενων και αυτή της η δραστηριότητα δεν περιοριζόταν μόνο στους συνδικαλιστικούς αγώνες που έδινε στον επαγγελματικό της κλάδο.
Σε ότι μας αφορά, είχε σταθεί από την πρώτη στιγμή ανοιχτά και δίπλα στον αγώνα των απολυμένων των καταστημάτων Metropolis που τον θεωρούσε σπουδαίο, μεταξύ άλλων αναδημοσιεύοντας με ένθερμους τίτλους τις καταγγελίες μας στο peiratikoreportaz.gr . Παράλληλα, έδειξε έμπρακτο ενδιαφέρον για τη  νομική υποστήριξη του αγώνα μας.
Άλλωστε και η ίδια είχε την τύχη να γνωρίσει από κοντά την  οικογένεια των Κουρήδων ως εργαζόμενη ένα φεγγάρι, στο ξεκίνημα της δημοσιογραφικής της πορείας, στην εφημερίδα  «Αυριανή».
Τη στήριξη στον αγώνα μας τη δήλωσε ανεπιφύλακτα σχεδόν από την πρώτη του στιγμή αναφέροντας σε σχετικές αναρτήσεις:
Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι, κάποιες φορές, στις καταγγελίες μας που αναδημοσίευε και προωθούσε αψηφούσε τους «τίτλους» που βάζαμε σε αυτές και τους αντικαθιστούσε με άλλους παίρνοντας φράσεις από τα κείμενά μας, ουσιαστικά αναδεικνύοντας την «καρδιά» και την «ψυχή» των κειμένων μας, άλλοτε για το δίκιο που μας έπνιγε και άλλοτε για την αποφασιστικότητα να μην το βάλουμε κάτω. Τόσο πολύ ταυτιζόταν με τον αγώνα μας.
Αλληλέγγυα, αγωνίστρια, άφοβη, ανυποχώρητη στο άδικο, επίμονη ως το δίκιο, δίδασκες συνέχεια πως τίποτα δεν χαρίζεται, πως όλα διεκδικούνται.
Έτσι θα σε θυμόμαστε Πόπη...
Συνέλευση απολυμένων από τα καταστήματα Metropolis
https://ergazomenoimetropolis.blogspot.com/

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

ΠΟΠΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ: "Η χούντα είναι εδώ" (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 23/2/2014)

Georgia Linardou (Fb) Πονάει...
Έντυπη Έκδοση 
ΠΟΠΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ (δημοσιογράφος)
«Η xούντα είναι εδώ»
«Είπα μέσα μου: ή εμείς ή αυτοί... Γνωρίζω ποιοι το έστησαν αυτό και ποιοι εξέθεσαν και την Εισαγγελία Αθηνών. Ομως, δεν τους έκανα το χατίρι να κατεβάσω το ρεπορτάζ»
Η δημοσιογράφος Πόπη Χριστοδουλίδου διώκεται ποινικά, γιατί δημοσίευσε στο blog της (peiratiko reportaz) ένα ρεπορτάζ, επικαλούμενη στοιχεία από Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, με την κατηγορία διαρροής μυστικών εγγράφων!
Της έγινε, δε, σύσταση να αποσύρει το συγκεκριμένο ρεπορτάζ, διαφορετικά θα συλληφθεί. Η δίωξή της προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, πλήθος αντιδράσεων. Οσο για το επίμαχο ρεπορτάζ, το άφησε στη θέση του...
Γεννήθηκε σε μια φτωχογειτονιά στο Αιγάλεω. Δίπλα στο ποτάμι. Από γονείς εργάτες και αριστερούς. Ο κυρ Γιώργος τη μύησε στην περηφάνια, την εντιμότητα, τη λεβεντιά, τη γενναιότητα. Η κυρα-Ελένη, στην ξεχωριστή καλοσύνη. Εργάτης στα Καμίνια του Πειραιά ο πατέρας της και η μάνα της εργάτρια. Εκείνη και την αδελφή της τις μεγάλωσε η γιαγιά η Παρθένα, «η λεβέντισσα από την Τραπεζούντα».
Σχολείο πήγε στο Αιγάλεω. Στο Γυμνάσιο Θηλέων, ενάντια στη δεξιοκρατούμενη (σχεδόν φασιστική) καθοδήγηση κάποιων καθηγητών, οι φιλόλογοι Δάλκου και Ανδρεάκου τη μύησαν στον Μπρεχτ, τον Λόρκα, τον Ρίτσο, τον Σεφέρη, τον Παπαδιαμάντη, τον Ελύτη, τον Νεγρεπόντη και τα νέγρικα. Τον Μάνο Λοΐζο και το «Δρόμο» του, «Τα τραγούδια της εξορίας», τον Τάσο Λειβαδίτη, τον Κώστα Βάρναλη και τον Μανώλη Αναγνωστάκη. Οταν κάποια στιγμή την... τσίμπησαν στο μάθημα της Χημείας να γράφει «Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος, πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή» (Σεφέρης), τιμωρήθηκε και το θυμάται ακόμη...
Κοντά στους ανθρώπους
Αλλη δουλειά ξεκίνησε, αλλά την παράτησε... «Ηθελα να γράφω, να ζω έξω, κοντά στους ανθρώπους, να τους μαθαίνω, να αφουγκράζομαι τον καημό τους και να καταγράφω τη σκοτεινιά από τα μάτια τους. Τη δημοσιογραφία την επέλεξα, γιατί ήθελα να δίνω, να μοιράζομαι, να προσφέρω».
* Γιατί μας λένε «αλήτες» και «ρουφιάνους»;
- Εμείς το επιτρέψαμε να γίνει. Οι πολλοί είμαστε απέναντι. Απέναντι σ' αυτούς που χρηματίζονται ή γίνονται γλείφτες της εξουσίας και ρουφιάνοι. Βολεμένοι και δουλικά των πολιτικών, των αφεντικών, των λεφτάδων. Οι πολλοί, όμως, είμαστε οι «άλλοι». Αυτοί που δημοσιογραφούμε για την Αλήθεια και τον πολίτη. Εγώ, ξέρετε, πολλές φορές τους κατονομάζω δημοσίως αυτούς που μας «ντροπιάζουν».
* Ο δημοσιογράφος έχει απολέσει την «αίγλη» του; Παλιά, όταν κάποιος έλεγε πως είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, τον αντιμετώπιζαν με σεβασμό...
- Δεν θεωρώ πως το να είσαι μέλος της ΕΣΗΕΑ σού έδινε ποτέ αίγλη. Η ΕΣΗΕΑ πάντα, όπως και τώρα, κρατάει εκτός δημοσιογράφους κι αυτό είναι «έγκλημα» κατά του κλάδου. Επίσης, δεν πίστεψα ποτέ πως είμαστε κάτι ξεχωριστό από τους υπόλοιπους εργαζομένους. Αυτό μας μάρανε. Αίγλη δημοσιογραφική σημαίνει να υπηρετείς τη δημοσιογραφία γενναία και να αποκαλύπτεις την αλήθεια με όποιο κόστος. Να είσαι μαζί με όλους τους συναδέλφους στα ΜΜΕ, μια γροθιά και στο πλευρό του λαού. Αυτήν την αίγλη δεν τη χάσαμε ποτέ οι πολλοί.
* Πώς ένιωσες, όταν σε φώναξαν στην Κρατική Ασφάλεια κι από μάρτυρας κατηγορήθηκες για κακούργημα;
- Ενιωσα πως η χούντα είναι εδώ. Ολα ήταν κατασκευασμένα, για να σωπάσω. Να φοβηθούν όσοι μου ζητούν να γράψω για να τους βοηθήσω. Να κηρυχθεί Σιωπή και να παραδώσω τα «όπλα» μου, μολύβι, πληκτρολόγιο και ψυχή. Οργίστηκα. Φώναξα και μέσα στην Ασφάλεια, γιατί ο δικός μου «τσαμπουκάς» είναι αληθινός και είναι ποιοτικός. Οταν μάχεσαι για την Αλήθεια, μπορεί να βρεθείς και με χειροπέδες. Το συνειδητοποίησα και, αν και δεν μου έλειψε ποτέ η δύναμη, έγινα ακόμα πιο δυνατή. Είπα μέσα μου: ή εμείς ή αυτοί... Γνωρίζω ποιοι το έστησαν αυτό και ποιοι εξέθεσαν και την Εισαγγελία Αθηνών. Ομως, δεν τους έκανα το χατίρι να κατεβάσω το ρεπορτάζ. Δεν ακύρωσα τη δημοσιογραφία, όλους εσάς τους συναδέλφους μου και την ιστορία μου σε έναν κλάδο, που μάχεται και αντιστέκεται. «Δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις», χωρίς δεύτερη σκέψη.
* Γιατί συνέβη αυτό;
- Γνώριζαν καλά πως δεν τους φοβάμαι. Στόχος ήταν να φοβηθούν οι υπόλοιποι. Να υπάρξει σιωπή ασυρμάτου για εκείνους που μέσα από το peiratikoreportaz έχουν φωνή εδώ και πέντε χρόνια. Ασκηση τρομοκρατίας. Το blog και οι ελεύθερες δημοσιογραφικές φωνές δεν ενοχλούν απλώς. Τους τρομάζουν. Γιατί η Αλήθεια τούς ξεγυμνώνει αυτούς τους μνημονιακούς άθλιους συγκυβερνώντες, που έχουν στην κυριολεξία γονατίσει το λαό. Είναι πανικοβλημένοι. Και θα κάνουν πολλά λάθη ακόμα. Στόχος τους, όποιος δημοσιογράφος ελεύθερα δημοσιογραφεί. Πάντως, εκτός από επικίνδυνοι, άσχετοι, άθλιοι και τραγικοί, είναι και κακομοίρηδες οι τύποι αυτοί...
* Πώς σε αντιμετώπισαν στην Ασφάλεια;
- Ευγενικοί ήταν οι κύριοι. Ενας από αυτούς με ειρωνεύτηκε, όταν τηλεφώνησα στους συνδικαλιστές μας. Αλλά έλαβε πληρωμένη απάντηση. Η Δικαιοσύνη, όμως, με απογοήτευσε πλήρως. Είναι δυνατόν να διαψεύδει η εισαγγελέας πως μου ασκήθηκε δίωξη και να έχω δώσει απολογία ως κατηγορούμενη, γεγονός που αποδεικνύεται από τη δικογραφία; Ανήκουστα πράγματα. Εκτέθηκε η Εισαγγελία Αθηνών. Λυπηρό...
* Βρίζεις;
- Ναι, όταν χρειάζεται. Με τη γλώσσα του λιμανιού όμως. Χωρίς περιτύλιγμα, καθαρά, ανοιχτά και μπροστά.
Στο λιμάνι
Η Πόπη τον αγαπάει τον Πειραιά, το λιμάνι την ώρα που πέφτει ο ήλιος, με συννεφιά και βροχή, «να αγναντεύει τη θάλασσα, να απαλύνει βάσανα και κούραση», να ακούει τον Πάνο Γαβαλά να τραγουδά «Κάθε λιμάνι και καημός» κι εκείνη να τσουγκρίζει το κρασί της συντροφιά με «τους αγνούς ανθρώπους του, των εργατών, των ναυτικών, των ντόμπρων ανθρώπων του».
Εκεί, να κάθεται να χαζεύει το λιμάνι και να γράφει:
«Θα φύγει η ομίχλη...
Θα δω ξανά καθαρά τα μάτια σου...
Θα αντικρίσουν τα δικά μου χωρίς θολούρα
τον ουρανό
πάνω από το λιμάνι
ανάμεσα στα ποστάλια
εκεί που ο αγαπημένος μας Πειραιάς
ανοίγει τα πανιά του...».
Κι ύστερα να χάνεται με τη Μαριάνθη των Ανέμων του Χατζιδάκι: «Εγώ τα ζάρια μου τα έπαιξα σε φτωχογειτονιές και κέντησα τον πόνο με πενιές»...

"Κάτω απ' τη μαρκίζα" ταξίδεψε η Πόπη, με τη φωνή της φίλης της Πένυς Ξενάκη


Αγαπημένη μου, ΜΟΝΑΔΙΚΗ φίλη, όπως θα διαπίστωσες ήταν εκεί, στον πικρό αποχαιρετισμό, αυτοί που έπρεπε. Ήταν και μερικοί που δεν θά 'θελες, βέβαια...
Όπως και έλειπαν πάρα πολλοί, που εσύ, σε όλο το διάβα της ζωής σου είχες στηρίξει και βοηθήσει με όλη την ανιδιοτέλεια που σε πλημμύριζε. Λείπαν πολλοί από το "ΕΘΝΟΣ" του Μπόμπολα, όταν εσύ έβαζες το στήθος σου μπροστά για να μην περάσουν τα σχέδιά του και μείνουν χωρίς  δουλειά. Την έχασες εσύ.
Λείπανε οι συνάδελφοι της ΕΡΤ, αυτοί για τους οποίους έδωσε μάχη για να μη χάσουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα και την περίθαλψή τους στον ΕΔΟΕΑΠ όταν έπεσε το "μαύρο". Άρρωστη από τη μία, ταξίδια στη Θεσσαλονίκη από την άλλη, για συμπαράσταση και βοήθεια στην ΕΡΤopen που λειτουργούσε στη συμπρωτεύουσα.
Λείπανε από το Ρ/Σ " ΚΑΝΑΛΙ ΕΝΑ" του Πειραιά, όταν εσύ ως δ/ντρια προγράμματος στις αρχές της δεκαετίας του 1990 τους έδωσες βήμα, υπερασπίστηκες τις αδικίες που κάποια γνωστά λαμόγια είχαν δημιουργήσει.
Λείπαν ακόμη και πάρα πολλοί συνάδελφοι που έλαβαν στήριξη όταν η υγεία τους κλονίστηκε και εσύ από τη θέση της προέδρου του Τμήματος Υγείας-Περίθαλψης του ΕΔΟΕΑΠ, ξεπερνούσες αγκυλώσεις  και αντιδράσεις, χαρακτηρίζοντάς σε μάλιστα -κάποιοι καρεκλοκένταυροι- extra large στις παροχές σε αυτούς τους αδύναμους.
Εκεί ήταν, όμως, η αγαπημένη σου Πένυ. Η κοινή μας φίλη, που δέθηκες ιδιαίτερα σε κείνο το ταξίδι στο βομβαρδισμένο Βελιγράδι το 1999, όταν συμμετείχαμε στην ανθρωπιστική αποστολή στον αδελφό γειτονικό λαό των Σέρβων.
Έτσι σε αποχαιρετήσαμε. Όπως σου έπρεπε Ποπάι μου. Με το τραγούδι που λάτρευες. Τη "Μαρκίζα" του αξέχαστου Γιάννη Σπανού, που σε συνόδεψε στο αιώνιο φευγιό λίγες ώρες αργότερα. Τουλάχιστον, έχεις υπέροχη συντροφιά εκεί, τον γλυκύτατο Γιάννη.
ΚΑΛΗ και ΓΑΛΗΝΕΙΑ ΠΟΡΕΙΑ  και στους δυο.
Σε ό,τι με αφορά, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ είναι ελάχιστο.
Ο Λάμπρος σου.

Καληνύχτα Φιλενάδα μας

Ελενη Ανδριανου (Fb)
Ειδες Ποπη μου ποσοι κλαιγανε σημερα για σενα...Ποσοι ευχαριστησαν τον πατερα σου που ειχε μια τετοια κορη...Αυτο μενει ..Το στιγμα που αφησαμε περνωντας απ αυτο τον κοσμο...και το δικο σου ειδες θα μεινει ιΓια να μας θυμιζει Πως ηταν ενας αληθινος Δημοσιογραφος Συνδικαλιστης Ανθρωπος...Ναι καποιοι δεν ντραπηκαν και ηρθαν να κανουν δημοσιες σχεσεις...Δεν πειραζει  ...Εσυ ξερεις παντα ετσι ηταν ..Και παντα εσυ ησουν αλλιως...Καληνυχτα Φιλεναδα......